Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Τί να φοβηθούμε;







"Έντεινε και κατευοδού και βασίλευε ένεκεν αληθείας και πραότητος και δικαιοσύνης"
(Ψαλμός 44)  


Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου
 
 Γεννήθηκα στον πόλεμο κι ένιωσα το φόβο από την αρχή της ζωής μου. 
 
Θυμάμαι όταν οι Γερμανοί οπισθοχωρούσαν ο κόσμος, φοβισμένος, βγήκε στο βουνό για να γλιτώσει. Η μητέρα μου με κουβάλησε στις πλάτες πάνω στο βουνό, στην "Οξιά" ή στη "Βουνάσα", χειμώνα καιρό, μέσα στα χιόνια, τυλιγμένο σε μια βελέντζα.
Λένε ότι ο άνθρωπος είναι ένα ον που γίνεται ένα με αυτό που μετέχει.Έτσι ο ένας μετέδιδε
το φόβο του στους άλλους. Όταν υπήρχε μαζί μας ένας που είχε δύναμη και θάρρος μετέδιδε σε όλους τη δύναμή του και το θάρρος του. 
 
Η μητέρα μου τα τελευταία δύο χρόνια της ζωής της ήταν κατάκοιτη. Έμενε με την κυρία Λάουρα, τη γυναίκα που την φρόντιζε. Τα αδέρφια μου που έμεναν στην ίδια γειτονιά, στην Αγία Τριάδα, είχαν μοιράσει μεταξύ τους τις ώρες, ώστε πάντα να βρίσκεται κάποιος κοντά της, για να μη νιώθει μόνη.

Κάθε Σάββατο πήγαινα στη Θεσσαλονίκη και την επισκεπτόμουν, με το φόβο, μήπως η κατάστασή της είχε χειροτερέψει.
Η μητέρα μου ένιωθε το φόβο μου. 
Έμενα μια δυο ώρες δίπλα στο κρεβάτι της. Ύστερα εκείνη με ρωτούσε αν είδα την εγγονή μου και με έστελνε να πάω να τη δώ. 
Ήταν ένας τρόπος να με διώχνει για να μη λυπάμαι. Η ίδια δε λυπόταν τον εαυτό της.
Πού έβρισκε τη δύναμη;
Όλη η δύναμή της και το θάρρος της φαινόταν όταν απάγγελνε τις προσευχές και τα μεγάλα τραγούδια, τις παραλογές, που τις θυμόταν απέξω, αν και αποτελούνταν από εκατοντάδες στίχους.
Όταν πήγαινα με υποδεχόταν πάντα με την προσευχή του "Πάτερ ημών", που την άρχιζε μόλις άκουγε το κλειδί στην πόρτα.Την έλεγε μέ τέτοια δύναμη και θάρρος, με πείσμα θαρρείς, λες και είχε τον εχθρό που την κρατούσε καθηλωμένη στο κρεβάτι, απέναντί της και τον πολεμούσε.
Ένιωθα ότι αυτό το κάνει για μένα. Για να μη φοβάμαι και να μην αφήνω το πνεύμα της δειλίας να με καταβάλει. Φυλάγω πάντα βαθιά μέσα στην καρδιά μου τα λόγια της "κάνε το σταυρό σου και μη φοβάσαι". Έλεγα κι εγώ μαζί της την προσευχή του "Πάτερ ημών",αλλά η δική μου φωνή έτρεμε, ενώ η δική της ήταν δυνατή, καθαρή, ρυθμική,σαν ένα εμβατήριο.
Τώρα η μητέρα μου βρίσκεται στον ουρανό και προσεύχεται για όλους, όπως έκανε πάντα και πρώτα από όλους για τους εχθρούς. Όταν γύριζε απ΄ την εκκλησιά έλεγε, "πηγαίνω άρρωστη και γυρίζω υγιής".
Με το παράδειγμα της μητέρας προσπαθώ να καταλάβω αυτά τα δυσκολονόητα λόγια του Αποστόλου Παύλου από την δεύτερη επιστολή του στους Κορινθίους " Αδελφοί, ευδοκώ εν ασθενείαις, εν ύβρεσιν, εν ανάγκαις, εν διωγμοίς, εν στενοχωρίαις, υπέρ Χριστού. Όταν γαρ ασθενώ τότε δυνατός ειμί".
Πώς μπορεί κανείς να χαίρεται στις αρρώστιες, στις ύβρεις, στις ανάγκες, στους διωγμούς, στις στενοχώριες, στίς αρρώστιες;
Οι αρχαίοι έλεγαν "πιστόν φίλον εν κινδύνοις γιγνώσκεις",που σημαίνει ότι χάρη της φιλίας γνωρίζουμε τους πιστούς φίλους μας. Μέσα από τους κινδύνους αγαπάμε τη φιλία.
Για μένα το ίδιο νόημα έχουν και τα λόγια του Αποστόλου Παύλου. Ότι οι δοκιμασίες είναι η συμμετοχή μας στα πάθη του Χριστού. Χαιρόμαστε γιατί υποφέρουμε για χάρη Του.
Μέσα στις δοκιμασίες γνωρίζουμε την αδυναμία μας και την μηδαμινότητά μας και εξαρτιόμαστε περισσότερο απ΄ το Θεό.
Η πίστη είναι άμεση γνώση: "Υμίν δέδοται γνώναι τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού. εκείνοις δε τοις έξω εν παραβολαίς τα πάντα γίνεται". (Σε σας τους πιστούς έχει δοθεί να γνωρίσετε τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού. Στους μη πιστούς τα πάντα δίδονται με παραβολές).Χάρη στην πίστη γνωρίζουμε άμεσα αυτά που είναι κρυμμένα από καταβολής κόσμου για κείνους που δεν πιστεύουν.
Χαιρόμαστε, λέει ο Απόστολος Παύλος,στις στενοχώριες. Πώς είναι δυνατόν να χαιρόμαστε στις στενοχώριες; Χαιρόμαστε στις στενοχώριες γιατί υποφέρουμε για χάρη του Χριστού. Γιατί στις στενοχώριες έχουμε επίγνωση ότι δεν είμαστε τίποτε. Ότι ο Χριστός είναι η ζωή μας και ότι ο Θεός είναι ο Ουράνιος Πατέρας μας. Τί να φοβηθούμε; 
Αναδημοσίευση απο το  "Κλασσικοπερίπτωση" 

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλιά σας είναι ευπρόσδεκτα όταν διατυπώνονται με ευπρέπεια και ευγένεια.