Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011

Βιβλική καταστροφή στην Ιαπωνία - Γιατί Θεέμου;





 
Ακολούθησε  η "χαριστική βολή" απο ένα  φονικό τσουνάμι   ενώ  μια  έκρηξη σε πυρηνικό εργοστάσιο επέτεινε την αγωνία  των δυστυχισμένων συνανθρώπων.

Άγνωστος ο αριθμός των θυμάτων αυτής της τραγωδίας .
Εκατοντάδες χιλιάδες συνάνθρωποί μας  βιώνουν  τον  πόνο και την θλίψη,  την ίδια στιγμή που  άλλοι   προσπαθούν να  σημειώσουν στο  "τεφτέρι" τους  πόσα  έχασαν ή πόσα μπορούν να κερδίσουν απο αυτήν την δυστυχία.
Μιλάμε  για εκείνους που  ...οραματίζονται  μια παγκόσμια  "ευταξία" και "ευνομία"   και που τώρα  είναι αναγκασμένοι να  "ξαναστήσουν" τα πιόνια  στην  "σκακιέρα" τους.
Δεν  θα μπούμε στον πειρασμό να δώσουμε κάποια εσχατολογική ερμηνεία σε αυτήν την συμφορά που έπληξε τους συνανθρώπους μας στην Ιαπωνία, ακόμα  και αν  τον τελευταίο καιρό   βλέπουμε την μια  φυσική καταστροφή  να διαδέχεται την άλλη και τον ένα πόλεμο   τον άλλο.Δεν  θα  μπούμε σε αυτόν τον πειρασμό ,ακόμα και αν ακούμε από  τα   ΜΜΕ , τα οποία   δεν  έχουν  καμία  σχέση  με  τέτοιου είδους  εσχατολογικές ανησυχίες να μιλούν   για  «εικόνες αποκάλυψης» , «σκηνές βιβλικής  καταστροφής» κλπ.Δεν θα  σχολιάσουμε    τις  εμφανείς πλέον  προσπαθειες  της «Νεας Τάξης Πραγμάτων»  να  συγκροτήσει «εδώ και τώρα» μια  «παγκόσμια κυβέρνηση» ,ούτε και  την  «βιασύνη» των   διαφόρων  εθνικών κυβερνήσεων  αλλά και των διεθνών οργανισμών να   εφαρμόσουν  με «θρησκευτική  ευλάβεια»   το  «πρωτόκολλο»   της  παγκόσμιας  ηλεκτρονικής  διακυβέρνησης.
Για να είμαστε ειλικρινείς, δεν  ξέρουμε  αν  η βιβλική -όπως την ονόμασαν τα ΜΜΕ-  καταστροφή, στην Ιαπωνία  αποτελεί ένα ακόμη   εσχατολογικό "σημείο των καιρών. Αυτό όμως που μπορούμε να  πούμε με βεβαιότητα  είναι   ότι   η συνείδησή μας  έγινε  άκαμπτη , σκληρή.Οι καρδιές μας έχουν  παγώσει   και ο νούς μας  παραδόθηκε στην παιδαγωγία  της "Νέας Εποχής" και στα  ...στοργικά χέρια  των φερεφώνων της.
Αν μιλήσει καποιος για Χριστό , για ελπίδα , για  Ανάσταση  τότε  θα  εισπράξει  την  νεοφαρισαϊκή  απάντηση : " και γιατί ο Θεός επέτρεψε να συμβεί αυτό το μεγάλο κακό;".
Μια  ερώτηση που  κατ΄ουσίαν  αποτελεί  εωσφορική  στάση ζωής  και η οποία φυσικά προκύπτει απο   πολλά   "εσωτερικά σφραγίσματα".
Κάθε  φορά που παραχωρούμε  το δικαίωμα στον διάβολο να διαχειριστεί   την  συμπεριφορά μας , την οικογενειακή  και κοινωνική  μας  ζωή , εφ΄όσον μένουμε αμετανόητοι και εκτός της Εκκλησίας , σφραγιζόμαστε  εσωτερικά  με το σημάδι του.
Ευτυχώς  όμως  αυτή η   φθορά της ψυχής μας είναι  αναστρέψιμη,  αφού το μυστήριο της μετανοίας  μπορεί  να σβήσει    κάθε  παλιό ή νέο  "εσωτερικό σφράγισμα" , αρκεί  να επιλέξουμε  χρησιμοποιήσουμε το  Θεόσδοτο δώρο  της φυσικής  μας ελευθερίας  με  αυτόν τον  Χριστοκεντρικό τρόπο  που θα  μας  οδηγήσει στην  κατάκτηση της "λειτουργικής  ελευθερίας"  και την  σωτηρία.
Τότε  η καρδιά και ο νούς θα  λειτουργήσουν   ελεύθερα   και θα μπορούν να δεχτούν  την  στοργική  και σωτήρια φροντίδα  του  Χριστού.Τότε ο  πόνος και η δυστυχία  που χρησιμοποιεί ο διάβολος  σαν εργαλείο  για να μας αποκόψει απο την Αγάπη του  Χριστού θα γίνουν   η σκάλα που θα μας πάει  ακόμα πιο κοντά Του, αρκεί να το θελήσουμε , αρκεί να  ζητήσουμε  με ταπείνωση και  απλότητα  την βοήθειά Του.


Ποιος θα φανταζόταν  ότι  το κείμενο  που είχε γράψει  πριν  λιγα χρόνια ο π. Βασίλειος  Σπηλιόπουλος,  εξ αφορμής της μεγάλης τραγωδίας  που είχε προκαλέσει  στην περιοχή της Ν.Α Ασίας   ο ισχυρός σεισμός και το  προκληθέν Τσουνάμι, θα γινόταν για τρίτη φορά  τόσο επίκαιρο.
Για τρίτη φορά λοιπόν, αναδημοσιεύουμε αυτό  το   κείμενο ως το μόνο που  μπορεί να προσεγγίσει με τον  καταλληλότερο τρόπο αυτήν την τεράστια  καταστροφή.

ΓΙΑΤΙ ΘΕΕ ΜΟΥ;

 π.Βασιλείου Σπηλιόπουλου
http://www.orthros.org/Greek/Keimena/K-GiatiTheemou.htm

Ἡ ἐρώτηση αὐτή εἶναι ἴσως ἡ πιό συνηθισμένη καί ἡ πιό συχνή πού ἀκούγεται πάνω σ' αὐτήν ἐδῶ τήν γῆ.  Σχεδόν καθημερινά ο περισσότεροι νθρωποι κφράζουν τήν πορία ατή ετε κάτω πό τν πήρεια μις προσωπικς δύσκολης θέσεως, ετε ντικρύζοντας τίς μεγάλες καταστροφές, πού προκαλε νθρωπος τίς μεγάλες φυσικές καταστροφές πού χει συνηθίσει νά νομάζει "θεομηνίες". 
 
Προσφάτως π.χ συγκλονίστηκε κοινή γνώμη βλέποντας πό τούς δέκτες τν τηλεοράσεων μαθαίνοντας μέ ποιoνδήποτε λλο τρόπο τή μεγάλη καταστροφή πού προκάλεσαν τά Τσουνάμι στίς περιοχές τς ΝΑ σίας.  Καί τό ρώτημα πανλθε : "γιατί Θεέ μου τέτοια καταστροφή;"  Εναι μως σωστός παραλήπτης το ρωτήματος;  Εναι ντως Θεός ατιος τν κακν;  Θά ἀπαντήσουμε στό ἐρώτημα μέ τήν βοήθεια τοῦ Μεγάλου Βασιλείου ὁ ὁποῖος σέ κάποια ἀπό τίς ὁμιλίες του διαπραγματεύεται αὐτό ἀκριβῶς τό θέμα, τό ἄν δηλαδή καί κατά πόσο εἶναι αἴτιος τῶν κακῶν ὁ Θεός, ἀλλά καί τί τελικά εἶναι, ἤ τί δέν εἶναι, κακό...
Λέγει, λοιπόν γιος τι ο θεοι μέσως μόλις συναντήσουν κάποια δυσκολία ποφαίνονται τι δέν πάρχει Θεός.  Τό διο μως κάνουν, συνεχίζει, σοι θεωρον τι Θεός εναι ατιος τν κακν καί μαρτία τους εναι παραπλήσια, εναι ρνησις τς γαθότητος το Θεο, ρα εναι ρνησις το Θεο Καί ξεκινώντας ὁ ἅγιος τήν ἀντίκρουση τῆς θέσεως ὅτι ὁ Θεός εἶναι ὁ αἴτιος τῶν κακῶν, μᾶς λέει ὅτι πρέπει πάντα νά ἔχουμε κατά νοῦν ὅτι οὔτε μποροῦμε νά πάθουμε κάτι ἄν ὁ Θεός δέν ἐπιτρέψει, οὔτε, ὅμως ἀπό αὐτά πού ὑποφέρουμε κατά παραχώρησιν Θεοῦ εἶναι κάτι βλαβερό γιά τήν ψυχή.  θάνατος π.χ. προέρχεται βέβαια πό τό Θεό δέν εναι μως κακός ατός καθ' αυτός κτός άν πρόκειται γιά τό θάνατο κάποιου μαρτωλο ποος μως εθύνεται διος γιά τόν κακό θάνατο φο τσι πέλεξε νά ζήσει σ' ατήν δ τήν ζωή, βουτηγμένος δηλαδή στήν μαρτία καί μακρυά πό τό Θεό.
Τό κακό, λοιπόν, νοεται ετε κατά τήν προσωπική μας ντίληψη - πως θάνατος, πού στήν πραγματικότητα δέν εναι κακό - ετε κατά τή φύση του, τό ποο μως ξαρτται πό μς καί γιά τό ποο εθυνόμαστε μες - πως εναι τά διάφορα πάθη - ετε ς ,τι μς προκαλε πόνο καί θλίψη, τό ποο μως δίνει Θεός πρός φέλεια τς ψυχς καί πρός σωτηρίαν - πως εναι ο διάφορες ρρώστιες καί ο πειρασμοί.
Θεός, λοιπόν, εναι σάν τό γιατρό πού χρειάζεται πολλές φορές νά πονέσει τόν σθενή γιά νά τόν θεραπεύσει καί μάλιστα πί πληρωμ.  Δέν εναι πεύθυνος γιατρός γιά τόν πόνο πού προκαλε θεραπεία, πως δέν εναι πεύθυνος Θεός γιά τίς σκληρές τιμωρίες πού πέρχονται σέ λόκληρες πόλεις προκειμένου νά παραδειγματισθον ο πιζντες.  Τό διο συνέβη καί μέ τά Σόδομα, λλά τό διο καί μέ τή ΝΑ σία, τν πρωτεύουσα τς παιδεραστίας, πως εναι τος πσι γνωστό.  Πόσο θά μποροσε νά νεχθε Θεός μι τέτοια κατάσταση ταν χιλιάδες θώων παιδιν μαρτυροσαν καθημεριν καί ξευτελίζονταν καί ταν κατομμύρια νθρώπων π' λον τόν κόσμο σπευδαν στήν περιοχή γιά νά κανοποιήσουν τό φοβερό πάθος τους καί γιά νά μπορευθον τό πάθος τν λλων;  Ποιά φέλεια θά πρχε ν Θεός συνέχιζε νά νέχεται φο δέν πρχε μετάνοια;  πολύτως καμία. 
Συνεπς, τό κυρίως κακό εναι μόνον μαρτία ποία ξαρτται πό τήν βούληση μας καί τήν κακή καλή χρήση το ατεξουσίου μέ τό ποο μς προίκισε Θεός καί γιά τήν ποία οδεμία εθνη φέρει Θεός..  πό τά πόλοιπα δέ "κακά", πό τούς πειρασμος δηλαδή, πού Θεός πιτρέπει νά ρθουν στή ζωή μας, λλα δίδονται γιά νά μς δοκιμάζουν καί νά μας δυναμώνουν, πως συνέβη μέ τόν πολύαθλο Ἰώβ, λλα γιά νά θεραπευθον ο μαρτίες, πως συνέβη στόν Δαυίδ πού ρημώθη βασιλικός οκος, καί λλα γιά σωφρονισμό κυρίως τν "πρός μαρτίαν εολισθήτων", πως συνέβη μέ τούς Δαθν καί βειρν τιμωρία τν ποίων παραδειγμάτισε τούς πολοίπους.  Συμπερασματικά, λοιπόν, κακό εναι μαρτία πού δηγε στήν αώνια κόλαση, στήν πραγματική καταστροφή, ν σα θεωρομε κακά διότι μς πονον χουν "γαθο δύναμιν".
Στή συνέχεια γιος πατήρ "κορυφώνει" τήν μιλία του διατυπώνοντας τήν Πίστη τς κκλησίας τι Θεός δέν εναι δημιουργός το κακο φο τό κακό εναι νύπαρκτο.  "Στέρησις γάρ γαθο στι τό κακό", λέγει γιος πατήρ, πεξηγώντας τι μέ τό κακό συμβαίνει τι καί μέ τήν τύφλωση.  ν, δηλαδή, πάρχει τό μάτι πό κάποια ατία ρρωσταίνει καί παύει νά θεωρε τό φς.  Τό διο συμβαίνει καί μέ τήν μαρτία: εναι μι ναπηρία τς ψυχς, δέν εναι γις κατάσταση.  ρα τό κακό δέν εναι παρκτό λλά δημιουργεται ταν ποχωρήσει τό γαθό πως κριβς τό σκοτάδι εναι λλειψις το φωτός καί εναι νευ δίας οσίας.   Τό κακό δέν δημιουργήθηκε μαζί μέ τα λλα ποιήματα φο δέ θά μποροσε λλωστε γαθότητα νά γεννήσει κακία.
Παρά τατα τό κακό πάρχει μέσα στόν κόσμο καί τό ντιλαμβανόμαστε ντονα. Κανείς δέ μπορε νά ρνηθε τήν λήθεια ατή.  πό πο μως καί πς πάρχει τό κακό; Καί Μέγας Βασίλειος πολύ σοφ παντ στό ρητορικό ρώτημα πού διος θέτει, τι γι’ ατό πρέπει νά ναρωτηθον  σοι λένε τι Θεός εναι ατιος τν κακν πειδ πάρχουν ρρώστιες καί δυστυχίες.  Θεός πλασε τά πάντα "καλά λίαν", τέλεια καί ρτιμελ καί χασαν τήν γεία τους " διά πονηράν δίαιταν δι' σδηποτον νοσοποιο ατίας", δηλαδ ετε λόγ κακς διατροφς λγ ποιασδήποτε λλης νοσοποιο ατίας.  τσι Θεός πλασε σμα γιές καί χι ρρωστο.  Παρομοίως Θεός πλασε τόν νθρωπο γιά νά παραμείνει θάνατος καί γαθός, το δωσε μως καί τήν λευθερία νά πιλέξει, καί κριβς κακή χρήση τς λευθερίας καί κακή πιλογή δήγησε στό θάνατο πού δέν εναι παρά στέρησις τς ζως.  Μά, θά πε κάποιος, (καί ντως τό κομε καθημερινς) γιατί Θεός δέν μς πλασε ναμαρτήτους κατά τήν φύση στε νά μή μπορομε νά μαρτήσουμε;  Διότι, παντ γιος Βασίλειος, πως καί σύ θεωρες φίλους σου τούς δούλους σου χι ταν τούς κρατς δεσμίους λλ' ταν κουσίως κτελον τίς ντολές  σου τσι καί Θεός "ο τό ναγκασμένον φίλον λλά τό ξ' ρετς κατορθούμενον.  ρετή δέ κ προαιρέσεως καί οκ ξ' νάγκης γίνεται".
Καί Διάβολος πό πο προέρχεται;  Δέν εναι δημιοργημα το Θεο; Δέν εναι Διάβολος κακός;  Να, λλ πό τήν δια του τήν προαίρεση μετεβλθη ωσφρος, λαμπρς γγελος, σ Διάβολο.  Θεός, δηλαδή, πλασε τούς γγέλους πως καί τούς νθρώπους, δηλαδή λεύθερους. Σατανς, λοιπόν, παναστάτησε κατά το Θεο, πεμακρύνθη πό τό Θεό καί ρα γινε κακός πως μι λάχιστη περιστροφή το ματιο μς κάνει ετε νά βλέπουμε τό φς ετε τή δική μας σκι.  Καί Γαβριήλ ταν γγελος παρεστέκετο μως ενάως κοντά στόν Θεό.  Καί νας θά μποροσε νά μή πέσει καί λλος νά πέσει μως κακή χρήση τς λευθερίας ριξε τό τγμα το ωσφόρου.  Γιατί, μως, μς πολεμ Διάβολος; Διάβολος μς πολεμ π' ρχς " τι δοχεον ν πάσης κακίας δέξατο καί το φθόνου τήν νόσον καί βάσκηνεν μν τς τιμς", διότι φθόνησε, δηλαδή, τήν τιμή πού Θεός κανε στόν νθρωπο καί δέν μποροσε πό το φθόνο νά ποφέρει "τήν λυπο ζωήν τήν ν παραδείσ".  Δέ μποροσε κόμα Διάβολος πού ξέπεσε πό τήν τιμή καί ξία τν γγέλων, νά βλέπει τό γήινο πλάσμα, τόν νθρωπο, νά νυψνεται σ' ατήν τήν τιμή.
Σατανς, λοιπόν λέγεται καί διάβολος διότι μς διαβάλλει καί μς πολεμ προκειμένου νά πομακρυνθομε πό τό γαθό καί νά πακούσουμε σ' ατόν καί διότι χαίρεται μέ τήν καταστροφή μας.  Εναι δέ Διάβολος πνεμα καί ατό κάνει τόν γώνα μας ναντίον του δυσκολότερο.    τόπος δέ πού ξουσιάζει εναι έρας γιαυτό ξουσιάζει τή γ πού περιβάλλεται λη πό έρα.  Σατανς, μως, πεσε, κατά τά λόγια το Κυρίου "ς στραπή κ το ορανο" χασε, δηλαδή, τήν ξουσία του πί το έρος ταν έρας καθηγιάσθη πό τόν σταυρωμένο Κύριο ποος μς δωσε τήν ξουσία το "πατεν πάνω φεων καί σκορπίων καί πί πάσαν τή δύναμη το χθρο".  ρα, λοιπόν, καμία ξουσία δέν χει πάνω στούς νθρώπους άν ο διοι δέν το τήν παραχωρήσουν Θεός δέν πιτρέψει.  ν δηλαδή ο νθρωποι δέν πομακρυνθον πό τό γαθό δν ποκύπτουν στό κακό πού εναι νύπαρκτο.   
Νά, λοιπόν, ποιά εἶναι ἡ ἀπάντηση τῶν Ἁγίων Πατέρων σέ ὅσους εὐκαίρως - ἀκαίρως χρησιμοποιοῦν τό κακό γιά νά μᾶς ἀποδείξουν δῆθεν ὅτι δέν ὑπάρχει Θεός ἤ ὅτι ὁ Θεός δέν εἶναι Ἀγαθός.  Νά ποιά εἶναι ἡ ὀρθόδοξη θεώρηση τοῦ κακοῦ, τῶν πειρασμῶν καί τοῦ θανάτου καί  νά πώς πρέπει νά ἀπαντοῦμε στήν ἐρώτηση γιατί ὁ Θεός μᾶς ἄφησε νά ἁμαρτήσουμε ἤ γιατί ἔβαλε τό δένδρο τῆς ζωῆς στόν παράδεισο ἀφοῦ προγνώριζε τήν ἔκβαση καί τήν πτώση, ἐρώτηση συχνή καί συχνά κακοπροαίρετη.  Τέλος αὐτός εἶναι ὁ τρόπος  πού πρέπει νά θεωροῦμε τίς "Θεομηνίες" καί ὁ τρόπος πού πρέπει στήν καθημερινή μας ζωή νά βλέπουμε τούς πειρασμούς γιά νά τούς ὑπομένουμε εὐκολώτερα ἔχοντας τήν βεβαία πίστη ὅτι ἔτσι ὁ Θεός μᾶς κάνει καλύτερους.  Εὐχόμαστε  νά μᾶς ἐνδυναμώνει ὁ Θεός ὥστε νά δεχόμαστε ἀγόγγυστα τό νομιζόμενο κακό καί νά ἀποφεύγουμε , συνεργοῦντος τοῦ Θεοῦ, τό μονό κακό, τήν ἁμαρτία γιά νά εὐοδωθοῦν καί οἱ εὐχές τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καί νά ἀπολαύσουμε τήν Βασιλεία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. ΑΜΗΝ!

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλιά σας είναι ευπρόσδεκτα όταν διατυπώνονται με ευπρέπεια και ευγένεια.