Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2009

Πατρός Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου Ἡ «Νέα Ἐποχή» κίνδυνος γιά τόν Πολιτισμό !










Ὅταν μιλᾶμε γιά τή «Νέα Ἐποχή» δέν ἐννοοῦμε μιά συγκεκριμένη ὁμάδα ἤ μιά συγκροτημένη κίνηση μέ συγκεκριμένες δομές. Πρόκειται περισσότερο γιά μία τάση, στήν ὁποία συμπλέκονται ποικίλες ὁμάδες καί ἐπί μέρους ἄτομα. Ὅλοι αὐτοί δέν παρουσιάζουν μιά ἑνότητα σ’  αὐτό πού κηρύττουν. Πρόκειται πραγματικά γιά μία συνωμοσία καί ὁ ὅρος συνωμοσία δέν προέρχεται ἀπό μένα. Προέρχεται ἀπό μία «ἀπόστολο»  τῆς «νέας ἐποχῆς». Τό βιβλίο της ἔχει ἀκριβῶς αὐτόν τόν τίτλο : « Ἁπαλή συνωμοσία». Εἶναι τῆς Μαίρυλιν  Φέργκερσον.

 

Λίγα λόγια για τον  μακαριστό  π.Αντώνιο Αλεβιζόπουλο τον οποίο  πολέμησαν με κάθε μέσο όλες οι δυνάμεις της "Νέας Εποχής" 


Εξεδήμησε την 2α Μαϊου 1996 προς Κύριον ο Πρωτοπρεσβύτερος Αντώνιος Γ. Αλεβιζόπουλος, Προϊστάμενος του Γραφείου Αντιαιρετικού Αγώνος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, Κληρικός ο οποίος αφιέρωσε τη ζωή του στην Εκκλησία, πρόσφερε μεγάλες υπηρεσίες στη στήριξη της Αλήθειας της Πίστεως και στο Ποιμαντικό έργο της Εκκλησίας.
Ο αείμνηστος γεννήθηκε στην Καζάρμα (Χαραυγή) Μεσσηνίας, το έτος 1931. Υπήρξε ο ενδέκατος και τελευταίος γιός πολύτεκνης οικογένειας, μεταξύ εννέα γιών και δύο θυγατέρων.
Ελαβε την στοιχειώδη εκπαίδευση στην Καζάρμα και τη Γυμνασιακή στην Καλαμάτα. Απεφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1957 και απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα στη Φιλοσοφική στην Μαγεντία. Υπηρέτησε ως βοηθός στο Πανεπιστήμιο του Μύνστερ. Απέκτησε το διδακτορικό δίπλωμα στη Θεολογική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Νυμφεύθηκε την Αντωνία Λέντς με την οποία απέκτησε τρείς γιούς.
Χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος από τον Αρχιεπίσκοπο Θυατείρων και Μ. Βρεταννίας Αθηναγόρα, το έτος 1962, στην Στουτγάρδη και υπηρέτησε ως εφημέριος στο Αννόβερο και Κολωνία. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1968 και διωρίσθηκε εφημέριος στον Ι.Ν. Αγ. Τριάδος Αμπελοκήπων και στη συνέχεια στην Αγ. Παρασκευή Αττικής, όπου υπηρέτησε ως την κοίμησή του.
Συγχρόνως διορίσθηκε Γραμματέας της Συνοδικής Επιτροπής Αποδήμου Ελληνισμού και το 1980 Γραμματεύς της Συνοδικής Επιτροπής επί των αιρέσεων. Διοργάνωσε τους εξής τομείς δραστηριότητος: «Φροντιστήριο Στελεχών Εκκλησιαστικής Προνοίας» 1968, «Σχολή Εθελοντών Διακονίας» 1971, «Φροντιστήριο Αντιμετωπίσεως Αιρέσεων» 1976 και εξής.
Διατέλεσε: Διευθυντής του Γραφείου Ποιμαντικής Αντιμετωπίσεως των Αιρέσεων στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών, Διευθυντής της Υπηρεσίας Ενημερώσεως Διαλόγου και Πολιτισμού της Αρχιεπισκοπής, Πρόεδρος του Πνευματικού Συμβουλίου της «Πανελληνίου Ενώσεως Γονέων γιά την Προστασία του Ελληνορθοδόξου Πολιτισμού της Οικογενείας και του Ατόμου», Πρώτος Αντιπρόεδρος  του «Ορθόδοξου Επιμορφωτικού Κέντρου Ενημερώσεως και Διαλόγου», Πρόεδρος του Πνευματικού Συμβουλίου του Πνευματικού Κέντρου Αγίας Παρασκευής, Α� Αντιπρόεδρος του «Διορθοδόξου Συνδέσμου Πρωτοβουλιών Γονέων».
Ως Γραμματέας της Συνοδικής Επιτροπής διοργάνωσε πληθώρα Κληρικολαϊκών Συνάξεων, Συνεδρίων, Σεμιναρίων. Ημερίδων, Πανελλαδικών και Πανορθοδόξων Συνδιασκέψεων, το «Σεμινάριο Πίστεως», το «Σεμινάριο Οικοδομής στην Ορθοδοξία», το «Σεμινάριο Ορθοδόξου Πίστεως», το «Θεολογικόν Σεμινάριον».
Συνέγραψε 40 βιβλία ποικίλου ποιμαντικού περιεχομένου, που καλύπτουν τους τομείς της ενοριακής δραστηριότητας, την οριοθέτηση της Ορθοδόξου Πίστεως και της ποιμαντικής στρατηγικής της Εκκλησίας έναντι των ποικίλων αιρέσεων.

Συνέτασσε με συνεργάτες τα Δελτία: «Μαρτυρία», «Πληροφορείν», «Δελτίον Ενημερώσεως», «Δελτίον Επικοινωνίας». Πολλά άρθρα του δημοσιεύθηκαν στις καθημερινές εφημερίδες και περιοδικά.
Μίλησε σε πλείστες πόλεις της Ελλάδας και σε Γυμνάσια και Λύκεια. Είχε δύο τακτικές εκπομπές στο Ραδιοφωνικό Σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Συμμετέσχε σε πλείστα Διεθνή Συνέδρια Πρωτοβουλιών Γονέων στο Εξωτερικό, σε συνελεύσεις του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών και Συνεδρίων Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και σε συνέδρια αντιαιρετικού χαρακτήρα στη Ρωσσία, Βουλγαρία και Κύπρο.

1. Τί εἶναι ἡ «  Νέα Ἐποχή» ;

Ὁ σημερινός ὅρος «Νέα Ἐποχή»  προέρχεται ἀπό τήν ἀστρολογία. Σύμφωνα μέ ἕνα ἀστρονομικό φαινόμενο, λέγουν οἱ ἀποκρυφιστές, ὁ ἥλιος γυρίζει γύρω ἀπό ἕνα κεντρικό ἄξονα καί ἡ περιστροφή του διαρκεῖ γύρω στά 26.000 χρόνια. Αὐτή ἡ τροχιά του διαιρεῖται σέ 12 μέρη καί ἀποτελεῖ τό ζωδιακό κύκλο. Γιά νά περάσει ὁ ἥλιος ἀπό τό ἕνα ζώδιο στό ἄλλο χρειάζεται γύρω στά 2.100 χρόνια. Αὐτές εἶναι οἱ «ἐποχές», λένε οἱ ὀπαδοί τῆς «νέας ἐποχῆς». Σέ κάθε ἐποχή κυριαρχεῖ ἕνας νέος «δάσκαλος», ἕνας «ἀβατάρ»  - Μεσσίας ἤ ὅπως ἀλλιῶς ὀνομάζεται.
Στή ρωμαϊκή ἐποχή ὁ ἥλιος μπῆκε στό ζώδιο τῶν ἰχθύων καί ἄρχισε ἡ ἐποχή τῶν ἰχθύων. Εἶναι ἡ ἐποχή μέ δάσκαλο τόν Ἰησοῦ Χριστό, ἡ ἐποχή τοῦ Χριστιανισμοῦ. Τώρα μπαίνουμε στήν ἐποχή τοῦ Ὑδροχόου. Ἕνας ἄλλος «ἀβατάρ» πρέπει νά κυριαρχήσει σ’  αὐτή τήν ἐποχή.
Ἡ ἐποχή τοῦ Χριστιανισμοῦ λογίζεται σάν ἐποχή περιορισμοῦ, ἀδικίας, καταπατήσεως ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, πολέμου καί οὕτω καθ’  ἑξῆς, ἐνῷ ἡ «Νέα Ἐποχή», ὅπως ἤδη ἀκούσατε, θά εἶναι ἐποχή ἁρμονίας, ἑνότητος, εἰρήνης δικαιοσύνης καί οὕτω καθ’  ἑξῆς. Ἕνας αὐτοαποκαλούμενος «ἀβατάρ» τῆς νέας ἐποχῆς στή δική μας χώρα, ὁ Διονύσης Δώριζας, Μεσσίας τοῦ λεγόμενου «ἐσωτερικοῦ Χριστιανισμοῦ» ἤ αὐτοαποκαλούμενος «Ἰωάννης Χριστός»  ἀναφέρει σ’  ἕνα του βιβλίο :
«Μπαίνουμε σέ μιά νέα κοσμική περίοδο πού τό θέλημα τοῦ Θεοῦ ὅρισε νά χυθεῖ τό φῶς του σ’  ὅλη τήν ἀνθρωπότητα χωρίς ἐξαιρέσεις, χωρίς φραγμούς, χωρίς ὅρια. Μπαίνουμε στήν κοσμική περίοδο πού ἡ θεία βούληση ἐπέλεξε γιά νά διαχύσει τή φωτοχυσία καί τή χάρη τοῦ ἁγίου πνεύματος σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους, μορφωμένους καί ἀμόρφωτους, σημαντικούς καί ἀσήμαντους, ἐπιστήμονες, καλλιτέχνες καί ἁπλούς ἐργάτες».
Καί ὁ ἴδιος ψευδοαβατάρ Διονύσης Δώριζας προσθέτει : « Ἔτσι ἡ περίοδος τοῦ Κριοῦ ἦταν ἡ περίοδος τοῦ προφητικοῦ λόγου, ἡ περίοδος τῶν Ἰχθύων ἦταν ἡ περίοδος ἐνανθρώπισης τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τρίτη περίοδος εἶναι ἡ ἐποχή τοῦ Ὑδροχόου τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Λόγου, τῆς ὁλότητας τοῦ ἀνθρώπου - Θεοῦ, ἡ ὁποία διά τῆς πανταχοῦ παρουσίας τοῦ Ἰωάννη Χριστοῦ ( Ἰωάννης Χριστός εἶναι ὁ ἴδιος !) θά ὁδηγήσει τήν ἀνθρωπότητα στήν πλήρη ἀποκατάστασή της μέσα στόν ἄναρχο πατέρα».
Ἐδῶ πρέπει νά ἀναφερθοῦμε σ’ ἕνα ζήτημα ὅπου ὑπάρχει μία σύγχυση. Ὅταν μιλᾶμε γιά τή «Νέα Ἐποχή» δέν ἐννοοῦμε μιά συγκεκριμένη ὁμάδα ἤ μιά συγκροτημένη κίνηση μέ συγκεκριμένες δομές. Πρόκειται περισσότερο γιά μία τάση, στήν ὁποία συμπλέκονται ποικίλες ὁμάδες καί ἐπί μέρους ἄτομα. Ὅλοι αὐτοί δέν παρουσιάζουν μιά ἑνότητα σ’  αὐτό πού κηρύττουν. Πρόκειται πραγματικά γιά μία συνωμοσία καί ὁ ὅρος συνωμοσία δέν προέρχεται ἀπό μένα. Προέρχεται ἀπό μία «ἀπόστολο»  τῆς «νέας ἐποχῆς». Τό βιβλίο της ἔχει ἀκριβῶς αὐτόν τόν τίτλο : « Ἁπαλή συνωμοσία». Εἶναι τῆς Μαίρυλιν  Φέργκερσον. Θά διαβάσω ἕνα ἀπόσπασμα γιά νά δεῖτε μιά ἀπάντηση στό ἐρώτημα ποιές ὁμάδες συγκροτοῦν τή «νέα ἐποχή». Γράφει ἡ Φέργκερσον :
«Μάταια θά ἀναζητήσει κανείς σωματεῖα παραδοσιακῆς μορφῆς, πολιτικά κόμματα, ἰδεολογικές ὁμάδες, λέσχες ἤ ὀργανώσεις. Ἀντί γι’ αὐτές συναντᾶ κανείς μικρές ὁμάδες καί ἑνώσεις πού συνδέονται πολύ χαλαρά μεταξύ τους. Ὑπάρχουν πολλές δεκάδες χιλιάδες δρόμοι γιά νά ἐνταχθεῖ κανείς σ’ αὐτή τή συνωμοσία. Ἐκεῖ πού οἱ ἄνθρωποι ἀνταλλάσσουν ἐμπειρίες, ἀργά ἤ γρήγορα, πάντοτε συνδέονται καί δημιουργοῦν νέους κύκλους. Ὁ ἀριθμός τους γίνεται καθημερινά μεγαλύτερος ....»
Ὅλες αὐτές οἱ ὁμάδες συμφωνοῦν στή θέση ὅτι μπαίνουμε σέ μιά νέα ἐποχή στήν ὁποία θά κυριαρχήσει ὁ δάσκαλος καί ἡ διδασκαλία τῆς «νέας ἐποχῆς». Δέν συμφωνοῦν ὅμως στήν ταυτότητα αὐτοῦ τοῦ «ἀβατάρ» τῆς «νέας ἐποχῆς». Ἡ κάθε ὁμάδα ὑποστηρίζει πώς ὁ δικός της δάσκαλος εἶναι ὁ ἀβατάρ τῆς νέας ἐποχῆς.
Μιλήσαμε ἤδη γιά τόν «ἐσωτερικό Χριστιανισμό». Εἴδαμε πώς ὁ Διονύσης Δώριζας ἰσχυρίζεται πώς αὐτός ὁ ἴδιος εἶναι ὁ Χριστός τῆς δευτέρας παρουσίας, ὁ Ἰωάννης Χριστός τῆς « Νέας Ἐποχῆς».
Τό «Κέντρο Γνωστικῶν Σπουδῶν» πού φιλοξενεῖται στίς πλέον ἐπίσημες αἴθουσες τῶν Ἀθηνῶν, ἰσχυρίζεται πώς ὁ δικός της «ἀβατάρ», ὁ Σάμουελ Ἄουν Βεόρ εἶναι ὁ ἀβατάρ τῆς «νέας ἐποχῆς». Τό λεγόμενο φιλοσοφικό κέντρο «νέα Ἀκρόπολις» πού ἐπίσης ἐμφανίζεται σέ ἐπίσημες αἴθουσες τῶν Ἀθηνῶν καί τῶν ἐπαρχιακῶν πόλεων ἰσχυρίζεται πώς ὁ δικός του δάσκαλος, ὁ Ζώρζ Ἄγκελ Λιβράγκα εἶναι ὁ ἀβατάρ τῆς νέας ἐποχῆς. Οἱ ὀργανώσεις πού ἀναγνωρίζουν σάν πάτρωνα -Μεσσία καί ἐνσάρκωση τοῦ Θεοῦ τόν γκουρού Σάτυα Σάϊ Μπάμπα, ὅπως εἶναι ἡ ἕνωση «ἁρμονική ζωή», ἡ ἕνωση Γιόγκα «ἡλίανθος» καί ἄλλες ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ Σάτυα Σάϊ Μπάμπα εἶναι ὁ ἀβατάρ τῆς «Νέας Ἐποχῆς»...Τά «παιδιά τοῦ Θεοῦ», ἡ οἰκογένεια τῆς ἀγάπης», λένε ὅτι ὁ δικός τους, ὁ Μῶ ἤ Ντέβιντ Μπέργκ εἶναι ὁ «δάσκαλος».

2.  Κοινά χαρακτηριστικά τῶν ὁμάδων τῆς λεγόμενης «  Νέας Ἐποχῆς»

Αὐτόν τόν κατάλογο θά μποροῦσα νά τόν συνεχίσω...
Εἴπαμε ἤδη πώς πρόκειται γιά ἄπειρες ὁμάδες μέ διαφορετική διδασκαλία, διαφορετική ἡγεσία, διαφορετικούς σκοπούς. Ὅμως ὑπάρχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Ἤδη ἀναφέραμε τό ἕνα : Ἡ εἴσοδος στή νέα ἐποχή, ὁ ἀβατάρ, παρά τίς διαφορές. Ὑπάρχουν καί ὁρισμένα ἄλλα, θά ἔλεγε κανείς, κοινά χαρακτηριστικά.

α)  Ὁλιστική θεώρηση τοῦ κόσμου

Τό πρῶτο καί πιό βασικό εἶναι ἡ λεγόμενη «ὁλιστική θεώρηση τοῦ κόσμου». Τήν καλύτερη διατύπωση αὐτῆς τῆς θέσεως πού προσδιορίζει τή νέα ἐποχή τή βρῆκα σ’ ἕνα πολυγραφημένο κείμενο μιᾶς τέτοιας ὁμάδας μέ τόν τίτλο «προσευχές». Λέγει:
«  Ἡ παλιά θρησκεία λέει ὅτι ἄθεος εἶναι αὐτός πού δέν πιστεύει στό Θεό. Ἡ νέα θρησκεία λέει : «ἄθεος εἶναι ὅποιος δέν πιστεύει στόν ἑαυτό του». Καί ἐδῶ βλέπετε ὅτι ὁ «ἑαυτός» ταυτίζεται μέ τό σύμπαν. Ἀπόλυτος μονισμός. Δέν ὑπάρχει στήν οὐσία, γιά τούς ὁπαδούς τῆς νέας ἐποχῆς, δυαδικότητα ἤ πολλαπλότητα. Ὅλα εἶναι μάγια, ἀπάτη, πλάνη. Καί ἐμεῖς, ἰσχυρίζονται, ἔχουμε τίς τεχνικές νά ὁδηγήσουμε στή γνώση. Δέν εἶναι κάτι παρόμοιο μ’ ἐκεῖνο πού ἰσχυρίστηκε ὁ Ὄφις, ὁ Σατανᾶς, στό Παράδεισο;
Σ’ ἕνα σχῆμα τῆς ὀργάνωσης «ἁρμονική ζωή» φαίνεται αὐτός ὁ ἀπόλυτος μονισμός. (Καί αὐτή ἡ ὀργάνωση, ὁ Θεοφάνης Μπούκας καί ἄλλες ὀργανώσεις, ὅπως οἱ γκουρού τοῦ Σατυανάντα Ἄσραμ σήμερα τό πρωΐ ἐμφανίζονται ἀπό τήν κρατική τηλεόραση).
Καί μόνο ἡ ἔκφραση «ἐκδήλωση τοῦ Θεοῦ» μέσα από τή δημιουργία, φανερώνει αὐτή τήν ὁλιστική θεώρηση τοῦ κόσμου. Δέν ὑπάρχει ἡ σωτήριος διάκριση ἀνάμεσα στό Θεό καί τόν ἄνθρωπο. Δέν ὑπάρχει ἡ διάκριση ἀνάμεσα στήν οὐσία καί στήν ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ. Ἑπομένως δέν εἶναι δυνατή ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου ἀπό ἕνα Θεό προσωπικό. Ἐμεῖς γνωρίζουμε πώς ὁ Θεός σώζει τόν ἄνθρωπο χωρίς νά τόν καταστρέφει καί αὐτή ἡ σωτηρία ὀφείλεται ἀκριβῶς σ’  αὐτή τή διάκριση. Καί ἄν θέλουμε νά ἐμβαθύνουμε σ’ αὐτά τά θέματα σέ σχέση μ’  αὐτές τίς ὁμάδες θά ποῦμε ὅτι ἰδιαίτερα στή χώρα μας καί στήν Εὐρώπη γενικότερα, ὅλες αὐτές οἱ ὁμάδες χρησιμοποιοῦν χριστιανικούς ὅρους μέ ἀποτέλεσμα νά φέρουν σύγχυση καί ἀβεβαιότητα σέ ἀστήρικτες ψυχές. Μιλοῦν γιά «πίστη», γιά «προσευχή», γιά «ἀγάπη» καί ἐννοοῦν αὐτά μέ ἐντελῶς διαφορετικό περιεχόμενο.

β) Ἑνοποίηση τῶν θρησκειῶν

Ἔρχομαι σ’ ἕνα δεύτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα τῆς νέας τάσεως : εἶναι ἡ ἑνοποίηση τῶν θρησκειῶν. Διαβάζω ἕνα κείμενο ὀργανώσεως πού ἐκπροσωπεῖται στήν Ἑλλάδα. Εἶναι ἡ κίνηση  «I am», δηλαδή «ἐγώ εἰμί» τοῦ Σαίν Ζερμαίν. (Εἶναι ὁ ἀβατάρ τῆς νέας ἐποχῆς κατά τήν κίνηση αὐτή) :
«Τώρα ἀρχίζουμε μέ τήν οἰκουμενική ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ νά κάνουμε πραγματικότητα τό ξεπέρασμα καί τήν ἑνότητα τῶν θρησκειῶν».(...)
Τό πράγμα ξεκινᾶ φυσικά ἀπό τή «Θεοσοφία» τῆς Ἕλενας Πέτροβνα Μπλαβάτσκυ καί μέ τήν «παγκόσμια λευκή ἱεραρχία», στήν ὁποία ἀνήκουν δῆθεν ὅλοι πλέον οἱ ἀρχηγοί καί ἰδρυτές τῶν θρησκειῶν, ἕνας ἀπό τούς ὁποίους εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὅπως λένε οἱ ἄνθρωποι τῆς «Θεοσοφίας». Ἡ χριστιανική Ἐκκλησία γίνεται, φυσικά, ἀποδεκτή καί χρήσιμη γιά τούς ἀνθρώπους πού ἔχουν καθυστερήσει στό ἐξελικτικό τους ἐπίπεδο καί ζοῦν ἀκόμη στήν «ἐποχή τῶν ἰχθύων».
Τώρα, λένε οἱ ὀπαδοί τῆς νέας ἐποχῆς, μπαίνουμε στήν ἐποχή τοῦ «Ὑδροχόου» καί ὅποιος ἀναπτύσσεται πνευματικά καί ἀνέρχεται τά ἐξελικτικά ἐπίπεδα, αὐτός ἀναγνωρίζει τό «νέο δάσκαλο», τό «νέο ἀβατάρ». Ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἀβατάρ μιᾶς περασμένης ἐποχῆς. Τώρα βρισκόμαστε στήν ἐποχή τοῦ ἀπλέτου φωτός καί τῆς ἀπόλυτης ἀλήθειας.
Δέν νομίζω νά ὑπάρχει ἀνάγκη νά ὑπογραμμίσουμε ὅτι στό σημεῖο αὐτό διαφοροποιεῖται ἐντελῶς ἡ πίστη τῆς Ἐκκλησίας, πράγμα πού ἀποδεικνύει ὅτι δέν εἶναι δυνατόν νά ἔχει κανείς μιά διπλή ἰδιότητα. Ἡ ἰδιότητα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ δέν συμβιβάζεται μέ τήν ἰδιότητα τοῦ ὀπαδοῦ μιά τέτοιας ὁμάδας τῆς νέας ἐποχῆς.

γ) Νεοειδωλολατρία

Ἄς ἔλθουμε ὅμως σ’ ἕνα τρίτο γνώρισμα. Εἶναι ἡ στροφή πρός τούς πρωτόγονους πολιτισμούς καί θρησκεῖες. Ἡ ἐπιστροφή στίς ἀρχαῖες θρησκεῖες προσφέρεται ὡς ἡ διέξοδος στά ἀδιέξοδα τοῦ σημερινοῦ κόσμου.
«Οἱ εἰδωλολάτρες» εἶναι ὁ τίτλος μιᾶς ἐφημερίδας τῶν Ἑλλήνων εἰδωλολατρῶν. «Ξυπνεῖστε» λέει, «εἴμαστε ὁρατοί στά Γεράνια ὄρη, στίς κορυφές τῶν ὁποίων σώθηκε ὁ Μέγαρος, ὁ υἱός τοῦ Διός, ἀπό τόν κατακλυσμό τοῦ Δευκαλίωνος». Ἕνα ἄλλο σῆμα πού πλαισιώνεται ἀπό ἕνα δάφνινο στεφάνι λέει :   «  Ἕλληνες, τά πάντα γύρω μας καταρρέουν. Μόνο τά εἴδωλα σώζουν. Ἐλᾶτε στήν ξεχασμένη πάτρια ἑλληνική θρησκεία μας. Ἕλληνες εἰδωλολάτρες».
Τώρα βρισκόμαστε στό σημεῖο ἐκεῖνο, ὅπου, καθώς ὑπογραμμίζουν οἱ νεοειδωλολάτρες, πρέπει νά διαδοθοῦν αὐτά τά πράγματα στίς μάζες τοῦ λαοῦ. Ἡ διάβρωση στά ἄλλα ὑπεύθυνα στρώματα ἔχει ἤδη συντελεσθεῖ. Ἐκεῖνο πού πρέπει νά γίνει εἶναι ἡ εἴδηση καί ὁ πολλαπλασιασμός «μυστηριακῶν σχολείων» γιά νά μεταδώσουν αὐτή τή γνώση στίς εὐρύτερες μάζες. Ἔτσι τό «Μαγκαζέν 2000», ἕνα ἀπό τά μεγάλα περιοδικά τῆς νέας ἐποχῆς, ἀναφέρει :
«Αὐτό πού χρειαζόμαστε σήμερα εἶναι νέα μυστηριακά σχολεῖα. Ἡ πολιτική συνείδηση ἔχει ἤδη γίνει κατάσταση ( δηλαδή, ἔχουμε ἤδη διαβρώσει τούς πολιτικούς). Τώρα πλέον ἐξαρτᾶται ἀπό τήν ἐξάπλωση, μέ τή δημιουργία τέτοιων σχολείων. Οἱ μυστηριακές σχολές τοῦ παρόντος πρέπει νά γίνουν κύτταρα τῆς νέας κοινωνίας, τῆς νέας ἐποχῆς. Ἡ κοινωνία πρέπει νά ἀλλάξει μέσω μυστηριακῶν σχολῶν γιατί μυστικισμός εἶναι πολιτιστική ἐπανάσταση».
Βλέπετε ὅτι τό πρόβλημα δέν εἶναι μόνο θρησκευτικό. Εἶναι μεγάλο λάθος νά νομίζουμε ὅτι τά πράγματα αὐτά ἀφοροῦν μόνο τήν Ἐκκλησία.

δ) Ἀπατηλή συνειδητότητα

Ἕνα ἄλλο χαρακτηριστικό γνώρισμα τῆς νέας αὐτῆς τάσεως πού ἔχει κάνει πολύ θόρυβο καί ἔχει μπεῖ μέσα στά σπίτια μας, εἶναι ἡ πίστη στή δύναμη τῆς συνειδήσεως.  Ἕνας ἀπό τούς «ἀποστόλους»  αὐτῆς τῆς «νέας ἐποχῆς», «μεσσίας»  μιᾶς ὁμάδας, λέγει «ὅ, τι ὑπάρχει εἶναι συνείδησις, δέν ὑπάρχει τίποτε ἄλλο. Ἀκόμη ὑπάρχει μιά ἀντανάκλαση τοῦ ἐσωτερικοῦ καί τοῦ ἐξωτερικοῦ, τῆς ψυχολογίας καί τῆς φυσικῆς ἐπιστήμης. Ξεκινώντας ἀπό τήν ἐσωτερική μικροκοσμική περιοχή, μπορεῖ κανείς νά φθάσει στίς ὑπερπροσωπικές βαθμίδες τῆς δημιουργικότητας καί νά ἐπηρεάσει τό Σύμπαν»! Κατά τή νέα τάση, τό Σύμπαν εἶναι μιά μεγάλη σκέψη, τῆς ὁποίας ἡ οὐσία εἶναι ἡ συνείδηση.
Καί ἐδῶ μπαίνουμε σ’  ἕνα μεγάλο κεφάλαιο πού χαρακτηρίζεται «θετική σκέψη», ἤ ἄν προτιμᾶτε τό χριστιανικό ὅρο «θετική πίστη». Ἡ διάβρωση ἔχει τόσο προχωρήσει, ὥστε στήν Ἑλλάδα κυκλοφοροῦν βιβλία μεταφρασμένα ἀπό ὀρθόδοξους θεολόγους πού ἔχουν ἐκδοθεῖ ἀπό ὀρθόδοξους θεολογικούς ἐκδοτικούς οἴκους, σέ τυπογραφεῖα πού τυπώνουν θρησκευτικά βιβλία καί κυκλοφοροῦν εὐρύτατα μεταξύ τῶν λεγομένων «διανοουμένων Χριστιανῶν».
Ὑπάρχουν κινήσεις (μία ἀπ’ αὐτές χαρακτηρίζεται «νέος ὅμιλος ἐξυπηρητητῶν τοῦ κόσμου») πού ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ σκέψη ταυτίζεται μέ τήν πράξη καί ὅτι δέν χρειάζεται νά κάνει κανείς τίποτ’  ἄλλο γιά νά μεταβάλει τήν κατάσταση τοῦ κόσμου ἐκτός ἀπό διαλογισμό. Μάλιστα φιλονεικοῦν μεταξύ τους ποιά ἀπ’ ὅλες ἔριξε τό τεῖχος τοῦ Βερολίνου! Ὁ γκουρού Μαχαρίσι Γιόγκι τοῦ ὑπερβατικοῦ διαλογισμοῦ λέει ὅτι 7000 ἄνθρωποι σ’ ὅλο τόν κόσμο, μέ λίγη ὥρα διαλογισμοῦ τό πρωΐ καί τό βράδυ, ἀρκοῦν γιά ν’ ἀλλάξει ἡ τύχη τῆς ἀνθρωπότητος.
Ἄν βγαίνοντας στήν Ὁμόνοια κοιτάξετε παντοῦ τίς ἀφίσες, θά δεῖτε τίς «προσφορές» ὅλων αὐτῶν τῶν ὁμάδων πού ἀναφέρονται στή δυνατότητα διευρύνσεως τῆς συνειδήσεως. Στήν «ἐπανάσταση τῆς συνειδήσεως»  ἀναφερόταν μιά ἔγχρωμη ἀφίσα τοῦ «Πανελληνίου Κέντρου Γνωστικῶν Σπουδῶν», τό ὁποῖο φιλοξενεῖται στίς πιό ἐπίσημες αἴθουσες, κάνει σεμινάρια μέ τή συνεργασία τῆς τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως καί μέσα στά σχολεῖα, μέ τήν κάλυψη τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας κάνει ἐνημερωτικές ἐκστρατεῖες μαθητῶν καί γονέων γιά τά ναρκωτικά ἤ ἄλλα ζητήματα. Θεολόγοι πού εὐαισθητοποιήθηκαν καί δραστηριοποιήθηκαν παρά λίγο νά βροῦν τό μπελᾶ τους.

ε) Πίστη στήν ἐξέλιξη πρός τόν «ὑπεράνθρωπο»

Ἕνα ἄλλο χαρακτηριστικό αὐτῆς τῆς «νέας τάσεως» εἶναι ἡ πίστη στήν ἐξέλιξη, πού ἀποτελεῖ τή βάση γιά τό λεγόμενο μετασχηματισμό τῆς συνειδήσεως. Αὐτός προετοιμάζεται ἀπό τίς ὁμάδες τῆς «νέας ἐποχῆς»  πού προαναγγέλλουν τό «σημεῖο στροφῆς» γιά τήν ἐποχή τῆς συνειδήσεως. Αὐτό τό σημεῖο στροφῆς μπορεῖ βέβαια νά ἐπιταχυνθεῖ, λένε οἱ ὁμάδες αὐτές, ἄν κανείς λάβει μέρος στά σεμινάριά τους καί διαθέτει,  βεβαίως, τά ἀνάλογα χρήματα.
Μιά μεγάλη ἔγχρωμη ἀφίσα τοῦ «Κέντρου Ἀνθρωπιστικῆς Ψυχολογίας καί Ψυχοθεραπείας» ἀναφέρει : «Μία μέθοδος γιά αὐτοεξέλιξη καί αὐτογνωσία». Μιά ἄλλη ἀφίσα τῆς «ψυχοδυναμικῆς» τοῦ Θεοφάνη Μπούκα ἀναφέρει : «Ἡ δύναμη τοῦ νοῦ στό ἐπίπεδο Α. Πῶς νά χρησιμοποιήσετε τό ὑπόλοιπο 90 τοῖς ἑκατό τοῦ μυαλοῦ σας. Πῶς νά περάσετε δηλαδή ἀπό τό συνηθισμένο ἄνθρωπο στόν «ὑπεράνθρωπο στή νέα φυλή».

στ) «Νέα ἠθική»

Ἔρχομαι σ’ ἕνα τελευταῖο χαρακτηριστικό γνώρισμα πού μοῦ φαίνεται τό πιό σημαντικό. Εἶναι ἡ νέα ἠθική. Ἡ ἠθική τῶν ὁμάδων αὐτῶν στηρίζεται κυρίως στή θεωρία τοῦ κάρμα καί τῆς μετενσαρκώσεως. Ἡ ἔννοια τῆς π ρ ο σ ω π ι κ ῆ ς    ε ὐ θ ύ ν η ς  γιά τή διαμόρφωση τῆς κοινωνικῆς ζωῆς δέν ὑφίσταται στούς ἀνθρώπους πού ἀκολουθοῦν τό κάρμα καί τή μετενσάρκωση. Ἡ προσπάθεια γιά τήν ἀντιμετώπιση τῆς κακοδαιμονίας εἶναι ἀνύπαρκτη, διότι τά πάντα εἶναι ἀποτελέσματα καρμικῶν σχέσεων προηγουμένων ζωῶν....Ἡ ἀδικία πού ὑφίσταται κάποιος, ἡ ἐξαθλίωση, ἀκόμα καί τό ἔγκλημα ἑρμηνεύεται μέ τό κάρμα καί μέ τή μετενσάρκωση καί γίνεται ἀποδεκτό.
Ἀπό τήν ἄλλη, ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος ταυτίζεται μέ τό Θεό, ὁ ἴδιος εἶναι πλέον μέτρο τῶν πράξεών του. Σύμφωνα μέ τίς ὁμάδες τῆς «νέας ἐποχῆς» τό μέτρο εἶναι μέσα μας κι ἐκεῖ πρέπει νά τό ἀναζητήσουμε. Ὁ καθένας μας προσδιορίζει ὁ ἴδιος τί εἶναι καλό καί τί εἶναι κακό. Ὁ πνευματικός δρόμος εἶναι καλός ἄν προσαρμόζεται μέ τίς ἀνάγκες μας, ὅπως ἐμεῖς τίς αἰσθανόμαστε καί τίς προσδιορίζουμε. Δέν χρειάζεται νά δικαιολογήσει κανείς τίποτε. Δέν ὑπάρχει πιά ἡ συναίσθηση τῆς ἐνοχῆς. Δέν ὑπάρχει περίπτωση νά ἔκανε κανείς κάτι λάθος. Δέν ὑπάρχει ἀποτυχία, δέν ὑπάρχει διαμάχη γιά τήν ἀλήθεια οὔτε καί μπορεῖ νά ὑπάρχει. Δέν μάχεται κανείς γιά ἰδέες καί ἀντιλήψεις, γιά θέματα πίστεως, ἀφοῦ ὁ καθένας προσδιορίζει γιά τόν ἑαυτό του, δεσμευτικά τό περιεχόμενο τῆς πίστεως.
Γι’ αὐτό τό λόγο, δίπλα στό Δαλάϊ Λάμα μπορεῖ νά καθήσει καί νά συμπροσευχηθεῖ καί ὁ Πάπας τῆς Ρώμης, καί ὁ μάγος καί ὁ Ὀρθόδοξος ἐπίσκοπος καί ὁ Προτεστάντης καί οὕτω καθ’  ἑξῆς. Γι’ αὐτό ὅλοι αὐτοί μποροῦν νά συναντηθοῦν ἀκόμη καί στό πνευματικό κέντρο τῶν Καθολικῶν στήν Ἑλλάδα, ὅπως ἔγινε τό 1981, ἄν δέν ἀπατῶμαι...
Ἡ πίστη στή «Νέα Ἐποχή» ἀρνεῖται τήν ἁμαρτία. Τό νά πιστέψω ὅτι εἶμαι ἁμαρτωλός, λέγουν ὅσοι ἀκολουθοῦν τίς ἰδέες τῆς «Νέας Ἐποχῆς» θά ἦταν ἀρνητική σκέψη, ἡ καταστροφή μου. Δέν ὑπάρχει λοιπόν δυνατότητα ἐνοχῆς καί συμμετοχῆς σέ ὁτιδήποτε. Ἐκεῖνο πού εἶναι ἀρνητικό γιά τούς ὀπαδούς τῆς «Νέας ἐποχῆς» εἶναι ἡ ἔλλειψη τῆς γνώσης, τό νά βρίσκεται κανείς στήν πλάνη, νά νομίζει ὅτι ὑπάρχει προσωπικός Θεός καί νά μήν ἔχει ἀντιληφθεῖ ὅτι ὁ ἴδιος ταυτίζεται μέ τό Θεό!!


3)  «Ἑνωτική Ἐκκλησία»  καί «Σαηεντολογία»

Πρός τό τέλος τῆς ὁμιλίας του ὁ π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος ἀναφέρθηκε σέ δύο ἀπό τίς πιό ἐπικίνδυνες κινήσεις τῆς «Νέας Ἐποχῆς» τήν «Ἑνωτική Ἐκκλησία» τοῦ Κορεάτη ψευδομεσσία Σάμ Μυόγκ Μούν καί τή Scientology. Γιά τή  Scientology εἶπε μεταξύ ἄλλων :      
«Σ’ αὐτήν τήν ὀργάνωση κορυφώνεται ἡ παρακάτω ἀντίληψη τῆς ἠθικῆς : «Ποτέ μή φοβηθεῖς νά βλάψεις κάποιον γιά μιά δίκαιη αἰτία. Καί τί δικαιότερη αἰτία θά ὑπῆρχε ἀπό τό νά βλάψει κανείς κάποιον πού δυσφημίζει τή « Scientology» ἤ ἀσκεῖ κριτική ἐναντίον της;»
Ὁ «Μεσσίας» αὐτῆς τῆς ὀργάνωσης Ρόν Χάμπαρντ τονίζει σέ διάφορα δημοσιεύματα καί δίνει εἰδικές ὁδηγίες στό Τάγμα Ἀσφαλείας τῆς ὀργανώσεως αὐτῆς ὅτι κάθε ἕνας πού ἀσκεῖ κριτική ἐναντίον της εἶναι ἐγκληματίας.
Ἔτσι μιά μητέρα, ἡ Γκαμπριέλε Χούμεπερ, δολοφονήθηκε ἀπό τό γιό της πού εἶχε πέσει θύμα τῆς ὀργάνωσης αὐτῆς.
Ὅσον ἀφορᾶ στήν ὀργάνωση τοῦ Μούν, ὁ ὁποῖος ἰσχυρίζεται ὅτι εἶναι ὁ «Κύριος τῆς Δευτέρας Παρουσίας»  ὁ π. Ἀντώνιος εἶπε μεταξύ ἄλλων :
« Ἡ ὀργάνωση τοῦ κορεάτη Μούν μεθοδεύει τή διάβρωση ὅλων τῶν δομῶν τῆς ἐξουσίας στόν κόσμο. Συναντήθηκε παλαιότερα μέ τόν Γκορμπατσώφ καί ὀργάνωσε συνέδριο στή Μόσχα ὅπου συμμετεῖχαν 41 ἀρχηγοί κρατῶν καί 500 δημοσιογράφοι.
Στά ἔντυπά του ὁ ψευδομεσσίας χαρακτηρίζεται ὡς «κέντρο τῆς παγκόσμιας Ἱστορίας» καί ὁ τέταρτος γάμος του ὡς «γάμος τοῦ Ἀρνίου τῆς Ἀποκαλύψεως»...
Μιά ἀπό τίς βασικές ὀργανώσεις τῆς κινήσεως τοῦ ψευδομεσσία Μούν εἶναι καί ἡ λεγόμενη «θρησκευτική ὑπηρεσία νεότητος» μέ βασικό σκοπό «τήν ἐκπαίδευση τῆς μελλοντικῆς ἡγεσίας τῆς ἀνθρωπότητος». Ἡ κίνηση ἰσχυρίζεται ὅτι χρειάζεται ἄλλα 15 περίπου χρόνια γιά νά διαβρώσει τό «Παγκόσμιο Συμβούλιο  Ἐκκλησιῶν» καί τό Σιωνιστικό Κίνημα. Ἤδη ὑπῆρχε ἕνας μεταξύ τῶν πέντε προέδρων τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν πού συνεργάζεται στενά μέ τήν κίνηση αὐτή.
Ἀλλά ὑπάρχουν καί δικοί μας κορυφαῖοι. Ἕνας ἀπ’ αὐτούς καθηγητής τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καί μέλος τῆς Ἀκαδημίας τῶν ἐπιστημῶν ἀνήκει στή συμβουλευτική ἐπιτροπή τῆς ὀργανώσεως πού ἀποβλέπει στήν ἐκπαίδευση τῆς μελλοντικῆς ἡγεσίας τῆς ἀνθρωπότητος καί τό ὄνομά του δημοσιεύεται στό ἐπιστολόχαρτο τοῦ Σάμ Μυόγκ Μούν.

Ὁ π. Ἀντώνιος συμπερασματικά ἔκρινε ὅτι τό πρόβλημα δέν εἶναι μόνο θρησκευτικό ἀλλά ἀπειλεῖ τούς δημοκρατικούς θεσμούς καί ὁλόκληρο τόν πολιτισμό μας, ὁ ὁποῖος στηρίζεται σέ μιά ἀντίληψη περί ἀνθρώπου ἀσυμβίβαστη μέ τήν ἀντίληψη τῆς «νέας ἐποχῆς». Τελειώνοντας εἶπε χαρακτηριστικά :

Κλείνοντας θέλω νά ὑπογραμμίσω : Οἱ ὁμάδες τῆς Νέας Ἐποχῆς δέν ἀποτελοῦν διέξοδο, δέν εἶναι λύση. Εἶναι ἀπειλή».

 http://www.orthros.org/Greek/Keimena/DyoKeimNeaEpoxi.htm

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλιά σας είναι ευπρόσδεκτα όταν διατυπώνονται με ευπρέπεια και ευγένεια.