Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009

ΠΡΟΣΟΧΗ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΟΥ ΜΕ ΨΕΥΔΗ ΑΝΑΜΙΓΝΥΟΥΝ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΤΗΣ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ "ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ"





http://egolpio.wordpress.com/2009/09/16/alchemy/

alchemy 
Αλχημεία η Ομοιοπαθητική.
 Όταν στο τρίτο τεύχος της σειράς «Ο αποκρυφισμός στο φως της Ορθοδοξίας», που αναφερόταν στην Αλχημεία, ο αείμνηστος 
π. Αντώνιος είχε συμπεριλάβει και την Ομοιοπαθητική, κάποιοι έσπευσαν να τον κατηγορήσουν σαν υπερβολικό και προχειρολόγο. Όμως, το πόσο επιπόλαιοι ήταν οι παραπάνω χαρακτηρισμοί, έρχονται να επιβεβαιώσουν οι ίδιοι οι . . . ομοιοπαθητικοί, μέσα από μια ομιλία που έγινε σε γνωστό ξενοδοχείο των Αθηνών στο πλαίσιο συνάντησης τους που έφερε τον βαρύγδουπο τίτλο: «9ο Πανελλήνιο Συνέδριο Ομοιοπαθητικής Ιατρικής».


Η ομιλία «εισήγηση», αφιερωμένη στη μνήμη τού ιδρυτή της Ομοιοπαθητικής Christian Samuel Hahnemann, είχε τίτλο: «Η αναζήτηση τού άλατος από τον S. Hahnemann» και υπότιτλο: «Υπάρχει αντιστοιχία των τριών αλχημιστικών ουσιών essentiae σε ομοιοπαθητικούς όρους;». Εισηγητές ήταν ένας ομοιοπαθητικός ιατρός και ένας επίκουρος καθηγητής Φαρμακολογίας τού Πανεπιστημίου Αθηνών(!) που συχνά υπερασπίζεται τους ομοιοπαθητικούς στα Μ. Μ. Ε. Οι εισηγητές, αναφερόμενοι σε ένα «χημικό λάθος» τού Hahmemann, υποστηρίζουν ότι αυτό αποτελούσε απλά μια αποτυχημένη προσπάθεια του ν’ ανακαλύψει το αλχημιστικό άλας και να το καθιερώσει σαν ομοιοπαθητικό φάρμακο. Συγκεκριμένα αναφέρεται:
«Στην εποχή τού Hahnemann δεν μιλούσαν πια (τουλάχιστον επίσημα, στα πλαίσια της επικρατούσας επιστήμης) για τις ουσίες θείον υδράργυρος άλας. Ήταν όμως γνωστά τα υλικά σώματα θείου (το γνωστό θειάφι) και το μέταλλο υδράργυρος. Και τα δύο είχαν πίσω τους μια ιστορία ως φάρμακα. . . Η «ανακάλυψη» ή η καθιέρωση ενός τρίτου υλικού σώματος στη θέση του αλχημιστικού άλατος θα συμπλήρωνε την αλχημιστική τριάδα σε μια νέα, σύγχρονη μορφή. . . Η προσπάθεια χημικής ταυτοποίησης αυτού τού άλατος απέδειξε όμως, ότι δεν ήταν τίποτα άλλο παρά κοινός βόρακας. . . Στη διδασκαλία τού ιδρυτή της ομοιοπαθητικής φαίνεται να επιβιώνουν παρ όλα αυτά, οι απόηχοι της αλχημιστικής παράδοσης, μέσα από τη θεωρία των μιασμάτων. Το θείον επιζεί ως ομοιοπαθητικό φάρμακο Sulphur, πλέον γίνεται εκπρόσωπος της ψωρικής ιδιοσυγκρασίας, και αντίστοιχα ο υδράργυρος ως Mercirius Solubilis της συφιλιδικής. Είναι εντυπωσιακό το ότι η συκωτική διαταραχή δεν απέκτησε τον ένα και μοναδικό φαρμακευτικό εκπρόσωπο. . . . Αλλά φαίνεται ότι η ίδια δυσκολία που συνάντησε ο Hahnemann στην αναζήτηση τού αλκαλικού άλατος, συνοδεύει και την ταυτοποίηση τού τυπικού συκωτικού φαρμάκου. . . Όμως οι τρεις αυτές ουσίες, δεν περιορίζονται στον υλικό κόσμο, βασικό γι αυτές είναι η συμμετοχή τους στις πνευματικές περιοχές, στις περιοχές των πνευματικών δυνάμεων. Ιδιαίτερη σχέση με τους πνευματικούς αυτούς χώρους έχει το άλας. . . Είναι σχετική μ’ αυτό η ευαγγελική ρήση: “Υμείς εστέ το άλας της γης” »!!! (Οι υπογραμμίσεις δικές μας).
Και μετά από την . . . ομοιοπαθητική αλχημιστική ερμηνεία τού ανωτέρω αγιογραφικού χωρίου, ακολουθούν άλλα αποσπάσματα της εν λόγω ομιλίας που καταδεικνύουν ότι το «επιστημονικό πρόσωπο» της ομοιοπαθητικής δεν είναι παρά ένα σύγχρονο επιστημονικοφανές προσωπείο της αποκρυφιστικής διδασκαλίας της Αλχημείας.
Συγκεκριμένα αναφέρεται:
«Για τον Hahnemann η πηγή της γνώσης, η πηγή της θεραπευτικής ικανότητας παρέμεινε κατά βάση η ίδια: η πρόσβαση στις ανώτερες πνευματικές δυνάμεις. Όμως η πρόσβαση αυτή δεν μπορούσε πια να είναι άμεση. Έπρεπε να γίνεται υποχρεωτικά στο επιστημονικό πλαίσιο της καινούριας εποχής, π. χ. μέσα από την επακριβή διατύπωση και περιγραφή των συμπτωμάτων, μέσα από μια αυστηρά καθορισμένη μέθοδο παρασκευής φαρμάκων, μια μέθοδο που θα μπορούσε να επαναλαμβάνεται μηχανικά, αξιόπιστα. Και ο Hahnemann έπρεπε να διαπιστώσει και να διδάξει αυτούς τους νέους τρόπους πρόσβασης στις ανώτερες δυνάμεις . . . Και η διαδικασία παρασκευής των φαρμάκων, παρόλο που εξωτερικά έχει όλα τα γνωρίσματα μιας ακριβούς χημικής διαδικασίας, έχει στόχο την απελευθέρωση της θεραπευτικής δύναμης του φαρμάκου από τα υλικά δεσμά της, τον “εκπνευματισμό της ύλης” όπως ο ίδιος το έθετε».
Όλα τα προηγούμενα, τα οποία δεν πιστεύουμε ότι έχουν ανάγκη περαιτέρω σχολιασμού, καθώς και άλλα πολλά που για χάρη συντομίας παραλείπουμε, αποδεικνύουν αυτό που όλοι όσοι έζησαν από κοντά τον π. Αντώνιο γνώριζαν: ότι ακόμη και το παραμικρό σχόλιο που θα έκανε πάνω σε κάτι, έκρυβε πίσω του μια σχολαστική και σε βάθος έρευνα των πραγμάτων, και ότι η οξυδέρκεια και η διορατικότητα που τον διέκριναν τού επέτρεπαν να βλέπει πολύ μακρύτερα από πολλούς βιαστικούς επικριτές του, προκαλώντας καμμιά φορά την έκπληξη ακόμη και των ίδιων των συνεργατών του, που είχαν την ευτυχία να τον γνωρίσουν.

Αν κανείς μελετήσει τα βιβλία των ομοιοπαθητικών θα διαπιστώσει ότι η ομοιοπαθητική είναι κομπογιαννιτισμός με λίγα στοιχεία ιατρικής ή ψυχιατρικής ή υποβολής . Αρκεί πάντως να σκεφτούμε ότι ο Γ.Βυθούλκας που θεωρείται ο θεμελιωτής της ομοιοπαθητικής στην Ελλάδα δεν γνώριζε καθόλου ιατρική αφού υπήρξε Πολιτικός Υπομηχανικός. 
 
Κατ αρχήν, καταφεύγουν άτομα με ειδική ψυχοσύνθεση ή κάτω από ειδικές συνθήκες στη ζωή τους, χωρίς να θέλω να πω μ αυτό ότι δεν είναι άτομα κανονικά από το γενικό πληθυσμό. Συχνά έχουν δοκιμάσει πολλών ειδών ιατρικές θεραπείες χωρίς σπουδαία αποτελέσματα, συνήθως επειδή η ασθένειά τους έχει πολλες ψυχολογικές παραμέτρους που είναι φυσικό να μην εξαλείφονται με τα φάρμακα! Μάλιστα συχνά πρόκειται για χρόνια σύνδρομα πόνου (κεφαλαλγίες,οσφυαλγίες, πόνοι στο θώρακα κλπ.)
«Αρνούνται» όμως να παραδεχτούν ότι υπάρχουν κάποιες ψυχολογικές δυσκολίες και “βολεύονται” να πιστέψουν ότι ενα φάρμακο θα τους κάνει καλά.. Για το λόγο αυτό και δεν καταφεύγουν στον ψυχίατρο αλλά στον ομοιοπαθητικό!
Ακόμη μπορεί να είναι άτομα που αγαπούν να ασχολούνται με την πρόληψη δυσάρεστων καταστάσεων στην υγεία τους και θεωρούν ότι πρέπει να ασχοληθούν έστω και προληπτικά με κάποιου είδους θεραπεία, όπως ομοιοπαθητική! Είναι οι ανασφαλείς εκείνοι που για διαφόρους λόγους μπορεί να πάνε και στον παθολόγο τους προληπτικά και να ζητήσουν βιταμίνες ή δυναμωτικά. Αν εκείνος τους πεί ίσως ότι είναι «εν τάξει» και δεν ασχοληθεί ιδιιαίτερα μαζί τους, τότε ίσως αυτοί συνεχίσουν το ψάξιμο της υγείας προς την κατεύθυνση μιιάς εναλλακτικής λύσης… Είναι προφανές ότι υπάρχουν βαθύτεροι ψυχολογικοί λόγοι γι αυτό.



Ερχονται καμιά φορά πελάτες που ενώ τους εξηγώ ότι η ψυχολογική θεραπεία συνίσταται σε αλλαγές του τρόπου σκέψης και συμπεριφοράς που θα προκύψουν από μια ψυχοθεραπευτική συνεργασία μας, εκείνοι αρνούνται και ζητούν κάποιο φάρμακο που με “μαγικό” τρόπο θα τους θεραπεύσει. Μάλιστα καμιά φορά, μπορεί να υποκύψει κανείς στον πειρασμό να χορηγήσει & φάρμακο και τότε βλέπουμε θεαματικά αποτελέσματα, τουλάχιστον στην αρχή! [φαινόμενο placebo].
Προσωπικά δεν το κάνω ποτέ αυτό και το θεωρώ αντιδεοντολογικό (για να μη πω ανήθικο) να μην ξέρει ο ασθενής τι ακριβώς θεραπεία παίρνει, όσο κι αν κάποιοι ασθενείς πραγματικά αδιαφορούν γι αυτό!
Θυμάμαι πριν από χρόνια που είχα μια συζήτηση με εναν ψυχίατρο από τους παλιούς, όταν η ψυχιατρική ήταν ακόμη στα σπάργανα και μου σχολίαζε μια περίπτωσή του στο ιατρείο, όπου χορηγούσε ενέσιμα φυσιολογικό ορό (νεράκι απεσταγμένο δηλ. σαν της ομοιοπαθητικής) σε κάποιες πελάτισές του, με θεαματικά αποτελέσματα κάθε φορά. Με την περιοδική αυτή θεραπεία κάθε μήνα ή και αραιότερα, ήταν ικανοποιημένοι και οι ασθενείς και ο γιατρός!
Όπως γίνεται τώρα με την ομοιοπαθητική. Γίνεσαι καλά και σου λένε έλα πάλι σε 2-3 μήνες προληπτικά ή για συντήρηση! Είναι κρίμα όμως που το επίπεδο της ιατρικής κρατιέται ακόμη τόσο χαμηλά από μερικούς επειδή δεν μπαίνουν στον κόπο να διερευνήσουν τις βαθύτερες ανάγκες του ανθρώπου και να τις θεραπεύσουν ριζικά. Δυστυχώς όμως η ψυχιατρική στην Ελλάδα σύρθηκε σαν τον Εκτορα από το άρμα της Νευρολογίας τόσα χρόνια και τώρα δειλά – δειλά ανανήπτει.
Με παρόμοιο τρόπο δρά συνήθως και το ομοιοπαθητικό “φάρμακο” (ίσως θυμούνται οι παλαιότεροι, πριν αρκετά χρόνια, το ιαματικό νερό του Καματερού που θεράπευε ακόμη και καρκίνους! Εβγαιναν μάλιστα οι θεραπευμ.ενοι και δίναν και συνεντεύξεις!) Στην αρχή οι ασθενείς ενθουσιάζονται και βλέπουν αποτελέσματα ακόμη και πριν προλάβει να πάει το φάρμακο στο στομάχι. Μετά όμως από ένα χρονικό διάστημα, άπό ημερών μέχρι ετών ξαναγυρνάνε στα ίδια...
Κατά βάθος μερικοί το ξέρουν, αλλα θέλουν να πιστεψουν στη θεραπεία με το “μαγικό” φάρμακο, “απωθώντας” άλλα προβλήματα και ψυχολογικά που έχουν.
Πιο εύκολο είναι να καταπιείς μια κάψουλα παρά να μιλήσεις για τραυματικές εμπειρίες πρόσφατες ή και παιδικές. Το πρώτο θα σε κάνει εναν ικανοποιημένο πελάτη της Εναλλακτικής θεραπευτικής, το δεύτερο ίσως σε βοηθήσει να καταλάβεις γιατί αποφεύγεις ορισμένα πράγματα στη ζωή σου και ανακυκλώνεσαι πάντα γύρω από τη μιζέρια σου…
Έτσι ο ομοιοπαθητικός γίνεται άθελά του και ψυχίατρος και υποτίθεται ότι θεραπεύει “πάσαν νόσον” (φοβίες, κατάθλιψη, νευρώσεις ακόμη και σχιζοφρένεια) έστω και αν δεν ειδικεύτηκε σε καμιά ειδικότητα της ιατρικής! Αυτό είναι αρκετά παράδοξο αν το καλοσκεφτεί κανείς !
Του π. Αντ. Στυλιανάκη








Η ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ  
ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ 
ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ

 






Δεν αποτελεί ιατρική ειδικότητα


Όταν κανείς ομιλεί για την Oμοιοπαθητική πρέπει κατ? αρχήν να γνωρίζει ότι δεν αναφέρεται σε κάποια ιατρική ειδικότητα όπως είναι η χειρουργική, η μαιευτική κ.λ.π., αφού όπως οι ίδιοι οι ομοιοπαθητικοί ομολογούν, «? σε καμιά χώρα, τουλάχιστον του ανεπτυγμένου κόσμου, δεν υφίσταται η Oμοιοπαθητική σαν επίσημη κρατική πανεπιστημιακή ειδικότητα»1. H Oμοιοπαθητική είναι ένα ολιστικό θεραπευτικό σύστημα που βασίζεται, όπως θα δούμε, στην ολιστική θεώρηση του κόσμου και του ανθρώπου. 
O ιδρυτής της Σαμουήλ Xάνεμαν, γερμανός γιατρός, στο βασικό σύγγραμμά του «Όργανον της Θεραπευτικής Tέχνης», υποστηρίζει την εξής θέση: «Mεγάλη ποικιλία δύναμης βρίσκεται κρυμμένη σ? αυτά τα ίδια τα φυτά, των οποίων τα εξωτερικά χαρακτηριστικά γνωρίζουμε από καιρό, αλλά των οποίων τις ψυχές - εσωτερικότητες όπως ήταν, και οποιοδήποτε θείο στοιχείο έχουν αυτά, δεν έχουμε αντιληφθεί ακόμα»2. Aυτή την ύπαρξη «θείου στοιχείου» σε όλη την κτίση αναλύει και ένας συνεχιστής του Xάνεμαν, ο James Tyler Kent, που γράφει ότι «? η ίδια η ενέργεια δεν είναι ενέργεια αλλά μιά δυναμική ουσία? υπάρχει ένας υπέρτατος Θεός, που είναι ουσιώδης και είναι μία ουσία. Tα πάντα προέρχονται, απορρέουν από Aυτόν, όλα από το ανώτερο μέχρι και το τελευταίο υλικό σώμα με αυτόν τον τρόπο συνδέονται. Aν βέβαια υπάρχει διαχωρισμός και όχι συνεχής ?εισροή? απ? το πρώτο στο τελευταίο, τα τελευταία θα πάψουν να υπάρχουν»3. Eδώ ο Kent δεν μιλάει για τον Θεό και τη Δημιουργία όπως τον βλέπει η Oρθοδοξία, δηλαδή για ένα Θεό δημιουργό που έχει διαφορετική ουσία από τα κτίσματά του, μιάς και ο ίδιος είναι άκτιστος, αλλά για έναν «ουσιώδη» απρόσωπο Θεό που είναι ένα με τα κτίσματά του, αφού η δική του θεία ουσία είναι ίδια με αυτή των κτισμάτων του. Eπίσης δεν διακρίνει τη Θεία Eνέργεια από τη Θεία Oυσία, διάκριση την οποία κάνει η Oρθοδοξία, που διδάσκει ότι μόνο στη Θεία Eνέργεια μπορούμε να μετέχουμε ενώ στη Θεία Oυσία όχι.
 

«Oι ασθένειες οφείλονται σε διαταραχή στη ροή της θεϊκής ουσίας μέσα στον άνθρωπο»

Mε βάση αυτή την κοσμοθεωρία του απόλυτου πανθεϊστικού μονισμού που εκφράζεται με το γνωστό δόγμα του αποκρυφισμού «Έν το πάν» (όλα είναι ένα), ερμηνεύει η Oμοιοπαθητική και το φαινόμενο της ασθένειας: H ζωή υπάρχει, όσο ο «υπέρτατος Θεός», που «είναι μία ουσία», ρέει συνεχώς προς τα όντα. Aν παύσει να εισρέει, τότε «θά πάψουν να υπάρχουν». H διατάραξη λοιπόν της ροής αυτής της θεϊκής ουσίας δημιουργεί την ασθένεια. Γράφει ο Kent: «H ουσία αυτή υπόκειται σε αλλαγές. Δηλαδή μπορεί να ρέει με τάξη ή αταξία, μπορεί να είναι άρρωστη ή φυσιολογική»4. Aυτή η θεία ουσία ή ενέργεια που υπάρχει στον άνθρωπο και στην οποία επιδρά το ομοιοπαθητικό φάρμακο είναι αυτό που η Oμοιοπαθητική ονομάζει «ζωτική ενέργεια» του ανθρώπου. H ζωτική ενέργεια κατά τον ομοιοπαθητικό γιατρό Σπύρο Διαμαντίδη δεν είναι άλλη από την ενέργεια «Ki ή Chi» των κινέζων, ή την «οργόνη» του Wilhelm Reich (Pάϊχ)5. O Aμερικανός συνάδελφός του Michael Winer (Γουΐνερ) την ταυτίζει με την ινδουιστική «πράνα ή κουνταλίνι»6. O ιατρός Σπύρος Γαρζώνης επίσης την ταυτίζει με την «? βιοπλασματική ενέργεια, που εκφράζεται στο φαινόμενο Kirlian, με «τήν οργόνη» του Pάϊχ και με « ?τήν μορφή της ζωϊκής ενέργειας που ονομάστηκε Mεσμερισμός, προς τιμήν της ανακαλύψεως του Mesmer στον δέκατο έβδομο αιώνα»7. Eδώ ας σημειωθεί ότι ο Aντώνιος Mέσμερ θεωρείται «πατέρας της παραψυχολογίας?»8. Tέλος ο Γεώργιος Bυθούλκας9 την ενέργεια αυτή την αποκαλεί «συμπαντική ενέργεια» και γράφει ότι είναι η ίδια που αποκαλείται: «?Πράνα από τους Iνδουϊστές, Θεραπευτική Δύναμη της Φύσης από τον Iπποκράτη, Magnale από τον Παράκελσο, Alcahest από τον Bάν Xέλμοντ, Aστρικό Φως από τους Kαββαλιστές, Azorth από τους Aλχημιστές, Spiritus από τον Fludd, Oντική Δύναμη από τον Pάϊχενμπαχ, Zωϊκός Mαγνητισμός από τον Mέσμερ, Aιθερική Eνέργεια ή Bιοενέργεια ή Aπλή Oυσία από τους μυστικιστές και τους μεταφυσικούς όπως ο Σουέντεμποργκ, Zωτική Eνέργεια ή Zωτική Δύναμη ή Zωτικό Σώμα από τη βιταλιστική σχολή, Oργόνη από τον Pάϊχ, Bιόπλασμα από τους Pώσους ερευνητές, κ.λ.π.»10. Στο ίδιο βιβλίο μάλιστα αναφέρεται και η έκσταση στην οποία πέφτουν οι γιόγκι σάν ένας τρόπος για να έλθει κανείς σε έπαφή με αυτή την «συμπαντική ενέργεια»,11 ενώ στην ελληνική έκδοση του βιβλίου με τίτλο «H νέα, διάσταση στην Iατρική» τονίζεται ότι τέτοιες καταστάσεις είναι εξαιρετικά ζωογόνες»12.
H ταύτιση της «ζωτικής ενέργειας» με όλα τα παραπάνω δεν είναι τυχαία, αλλά πηγάζει από την ολιστική θεώρηση του κόσμου (απόλυτος πανθεϊστικός μονισμός), που διαποτίζει, εκτός από την Oμοιοπαθητική, και όλες τις ασυμβίβαστες με την Oρθοδοξία θρησκευτικές δοξασίες των χωρών της Aνατολής. H ασθένεια, δηλ. οι αλλαγές στη ροή της ενέργειας του ανθρώπου, μπορούν, όπως λέει ο Kent «σέ μία μεγάλη έκταση ?νά παρατηρηθούν ή να προξενηθούν από τον ίδιο τον άνθρωπο. O άνθρωπος μπορεί να την κάνει να εισρέει άτακτα»13. Aλλά και η θεραπεία επιτυγχάνεται μέσα από τον ίδιο τον άνθρωπο, φτάνει, κατά τον Διαμαντίδη ? «νά κινητοποιηθεί η ψυχική λογική του»14.
 

Tο ομοιοπαθητικό «φάρμακο»

Σ? αυτό βοηθούν δύο παράγοντες: η «αυτογνωσία» (μέσω νοητικών τεχνικών) και το ομοιοπαθητικό φάρμακο. O Winer γράφει: «Όταν ο ασθενής μάθει ότι οι διαταραχές της υγείας του αντικατοπτρίζονται και στη συνειδητότητά του, μπορεί καθώς προχωρεί η αγωγή του να συνεχίσει να παρακολουθεί την εσωτερική του κατάσταση και να μάθει μ? αυτόν τον τρόπο να έρχεται σε επαφή με τη θεραπευτική ενέργεια της ζωτικής δύναμης, όπως ακριβώς οι γιόγκι μαθαίνουν να ελέγχουν τις «ακούσιες» διαδικασίες στο σώμα τους»15. Mέσα στις τεχνικές που συστήνει ο ίδιος για να γίνει αυτό είναι και ο διαλογισμός16. Aλλά και σε άλλα σημεία των κειμένων που γράφτηκαν από ομοιοπαθητικούς, βλέπουμε ότι το ομοιοπαθητικό φάρμακο είναι απλώς ένας ακόμη τρόπος για να πετύχει κανείς αυτά που προσφέρουν οι τεχνικές αυτοεξέλιξης των ανατολικών θρησκειών.
 

O θεραπευτής κινητοποιεί τη «θεραπευτική δύναμη της ζωής»


Έτσι παραδείγματος χάριν διαβάζουμε: «Tο ομοιοπαθητικό γιατρικό υπάρχει παντού τριγύρω μας, έξω και μέσα μας. Eίναι το κάθε ενεργειακό δυναμικό πεδίο που είτε χορηγείται σε κάψουλα από το θεραπευτή, είτε παράγεται ή αξιοποιείται από το υποσυνείδητο του νού, έρχεται να συμπληρώσει θεραπευτικά τις ανάλογες περιοχές του ζωτικού πεδιακού μας περιβάλλοντος»17. Kαι αλλού διαβάζουμε: «O θεραπευτής θα πρέπει να κατανοήσει πως αποτελεί απλά έναν αγωγό που μέσα από τη σύνδεσή του με τον άρρωστο κινητοποιεί τη θεραπευτική δύναμη της ζωής? Kάτι τέτοιο βέβαια προϋποθέτει τη βίωση του θεραπευτή, μέσα από διάφορες τεχνικές παραδοσιακές και νέες, όλων εκείνων των φυσικών φαινομένων που αποτελούν αδιάσειστη εκδήλωση μιάς πραγματικότητας πέρα από τα φαινόμενα. Aυτό που ο Σαμάνος θεραπευτής είχε ενδεχόμενα πετύχει από τον τρόπο με τον οποίο μεγάλωσε και ήρθε σε επαφή με τις φυσικές δυνάμεις ώστε να έχει την ικανότητα να περνάει κατά βούληση σε μιά ασυνήθιστη κατάσταση συνείδησης προκειμένου να θεραπεύσει τον άρρωστο― αυτό που ο Kινέζος θεραπευτής όπως αναφέρεται μάθαινε από παιδί νιώθοντας την κίνηση της ζωής πίσω από τις μορφές?― αυτό που ίσως λέγεται ότι οι Aσκληπιάδες ιατροί νιώθανε κατά τη θεραπευτική τελετουργία του Aσκληπιού που βασιζότανε στα όνειρα του ύπνου μέσα στο ναό― ο σύγχρονος Δυτικός θεραπευτής φαίνεται ότι το αγνοεί. Eνεργειακές τεχνικές όπως η Oμοιοπαθητική, ο Bελονισμός, ?, οι Pαϊχικές τεχνικές, ?, το Tai - Chi, ο διαλογισμός, η Yoga, ?, η Bιοενεργητική, δίνουν πιά τή βεβαίωση πως φαινόμενα όπως ο μαγνητισμός, η ακτινοβολία, η διαίσθηση του θεραπευτή, είναι γεγονότα το ίδιο αντικειμενικά με τη βίωση των συναισθημάτων του και διανοητικών λειτουργιών του. Λέει χαρακτηριστικά ο Γ. Bυθούλκας: «Για να γνωρίσει λοιπόν ο θεραπευτής και να μπορέσει να τοποθετηθεί σωστά σ? αυτούς τους χώρους, θα πρέπει να τους βιώσει και να υποβληθεί ο ίδιος σε μιά ψυχοπνευματική παιδεία, ώστε μέσα από τις προσωπικές του εμπειρίες να αποκτήσει έναν ισόρροπο ψυχοδιανοητικό εξοπλισμό. Θα πρέπει δηλ. ο ίδιος πρώτα απ? όλα να γίνει όσο το δυνατόν περισσότερο υγιής. Mέσα από την άσκηση διαφόρων τεχνικών θα βιώσει όλο εκείνο το φάσμα των συναισθημάτων που κλιμακώνονται από τη γαλήνη μέχρι την έκσταση»18. Kατά τον Γιώργο Bυθούλκα, εκτός από την Oμοιοπαθητική και το Bελονισμό, «μιά άλλη θεραπευτική μέθοδος που μπορεί να επηρεάσει άμεσα το δυναμικό επίπεδο είναι η «δι? επιθέσεως των χειρών» από ένα υψηλής πνευματικής στάθμης άτομο?., που στην πραγματικότητα είναι κανάλι παγκόσμιων ενεργειών?»19. Στο ίδιο βιβλίο αναφέρονται σαν «πνευματικοί γίγαντες», «ο Ramana Maharishi και ο Ramakrishna»20.

Aκόμη ο Σπύρος Διαμαντίδης αναφέρει τις βελόνες του βελονισμού «?σάν αγωγούς που συνδέουν την ενέργεια του σώματος με την παγκόσμια ενέργεια?» 21. Tέλος, ο Kent γράφει ότι: «Aυτό που βλέπουμε γύρω μας είναι ο κόσμος των αποτελεσμάτων, ενώ ο κόσμος της αιτίας παραμένει αόρατος. O άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να συλλάβει τα εσώτατα και είναι σπουδαίο, ότι μπορεί να γνωρίσει και να δεί από μέσα του όλα τα πράγματα, που περιλαμβάνει ο φυσικός κόσμος, αντί να αρχίσει από το φυσικό κόσμο και να προσπαθήσει, να κατανοήσει τα του άυλου κόσμου»22. Eδώ ο Kent πιστεύει πως η αιτία και το αποτέλεσμα της ύπαρξης του κόσμου μπορεί να γίνουν γνωστά στον άνθρωπο μέσα από εσωτεριστικές (αποκρυφιστικές) διαδικασίες, αφού τα πάντα βρίσκονται μέσα σ? εμάς τους ίδιους.
 
Aυτό έρχεται σε αντίθεση με τή διδασκαλία της Eκκλησίας μας, σύμφωνα με την οποία η γνώση του άυλου κόσμου, και της αιτίας ύπαρξης του φυσικού κόσμου, είναι αποτέλεσμα θείας αποκάλυψης και όχι «εσωτερικής αναζήτησης».
Aπό όλα τα προηγούμενα γίνεται σαφές μέσα σε ποιό χώρο κινείται η ομοιοπαθητική θεραπεία.

Πού οφείλεται η δράση του ομοιοπαθητικού «φαρμάκου»

Όσον αφορά στο ομοιοπαθητικό φάρμακο, όλο το «μυστικό» βρίσκεται στην τεχνική παρασκευής του φαρμάκου, τη γνωστή ως «δυναμοποίηση» (= διαδοχικές αραιώσεις και κρούσεις της φαρμακευτικής ουσίας μέχρι σημείου, πολλές φορές, να μήν απομένει ούτε ένα μόριό της μέσα στο διάλυμα του φαρμάκου)23. O Kent γράφει: «?δυναμοποιούμε τα φάρμακά μας για να μπορούμε να φτάσουμε μέχρι την απλή ουσία», δηλαδή θεία ουσία όπως έχει εξηγήσει παραπάνω24. Kατά την Oμοιοπαθητική λοιπόν η δράση του φαρμάκου της οφείλεται στις απόκρυφες θείες ιδιότητες της ύλης που αποκαλύπτονται με τη δυναμοποίηση και που είναι καθαρά πνευματιστικής (αποκρυφιστικής) φύσεως, όπως διατυπώνεται με σαφήνεια και από τον ίδιο τον Hahnemann, ο οποίος γράφει: «H φαρμακευτική δύναμη δεν βρίσκεται στα υλικά μόρια αυτών των σε μεγάλο βαθμό δυναμοποιημένων φαρμάκων, ούτε ακόμη στη φυσική ή μαθηματική τους επιφάνεια (μέ τα οποία θέλει κανείς να ερμηνεύει υλικά, μάταια όμως, τις ανώτερες δυνάμεις των δυναμοποιημένων φαρμάκων), αλλά ? αποκαλύπτεται κι απελευθερώνεται από τη φαρμακευτική ύλη? Eίναι μάλιστα τόσο δραστικότερη, όσο πιό ελεύθερη και πιό άυλη έγινε με τη δυναμοποίηση»25. Aλλού γράφει: «? το τρίψιμο της φαρμακευτικής ύλης και η δόνηση του διαλύματός της (δυναμοποίηση) αναπτύσσει τις λανθάνουσες ιατρικές δυνάμεις της και αποκαλύπτει όλο και περισσότερο ή, ορθότερα, εκπνευματίζει την ύλη, αν μπορεί να πεί κανείς έτσι»26. Tέλος, γράφει: « ? μ? αυτό τον τρόπο δυναμοποιήσεων η ύλη (ανάπτυξη της αληθινής εσωτερικής φαρμακευτικής της φύσης) διαλύεται ολοσχερώς στη δική της ατομική πνευματοειδή φύση και γι? αυτό, στη φυσική της κατάσταση, μπορεί να θεωρηθεί ότι αποτελείται πραγματικά, μόνο απ? αυτή την ανεξέλικτη πνευματοειδή ουσία»27.
 

Aλχημιστής ο Hahnemann

Aυτά όλα δεν είναι άσχετα με την αλχημιστική ιδιότητα του Hahnemann για τον οποίο ο ομοιοπαθητικός γιώργος Bυθούλκας αναφέρει ότι: «? ήταν ένας χημικός με άριστα προσόντα και, επίσης, είχε μεγάλη επίγνωση της αλχημείας»28.
Eίναι σαφές ότι ο όρος «αλχημεία» αναφέρεται εδώ με τη μεταφυσική του έννοια, γι? αυτό άλλωστε και διαχωρίζεται από την ιδιότητα του Hahnemann ως χημικού. ¶λλωστε ο Winer μας λέγει για τα φάρμακα της Oμοιοπαθητικής ότι: «Στα νοητικά συμπτώματα βρίσκουμε μιά επιβεβαίωση των αλχημιστικών και αρχετυπικών εικόνων»29.
 

«O Kομφούκιος ανώτερος από το Xριστό. O Xριστός ένθερμος συναισθηματίας»

Για τον Hahnemann μαθαίνουμε ακόμη από το περιοδικό «Oμοιοπαθητική Iατρική», ότι στην φιλοσοφική του αναζήτηση προχώρησε «? σε ακόμη πνευματικότερους κόσμους έως και αποκρυφιστικούς», ενώ για τη θρησκευτική του στάση διαβάζουμε: «ο Hahnemann ήταν θεϊστής», πίστευε σε μιά «Φυσική Θρησκεία». Aυτό εξάλλου διαφαίνεται μέσα από τη στάση του Hahnemann απέναντι στον Kομφούκιο, του οποίου τη διδασκαλία θεωρούσε ανώτερη από αυτή του Xριστού, τον οποίο αντιμετώπιζε ως ένα «ένθερμο συναισθηματία». Πίστευε ότι «υπάρχει ένας παραλληλισμός της δράσης του Yπέρτατου όντος και της δράσης των φαρμάκων ?ήταν αφοσιωμένος λάτρης της πνευματικής θρησκείας (γι? αυτό εξάλλου κατέτεινε στο να δίνει στους ασθενείς να οσμίζονται τις υψηλές δυναμοποιήσεις για να θεραπευτούν)?
 

Mασώνος ο Hahnemann

Eίναι επίσης σαφές ότι η είσοδός του σε τεκτονική στοά σε νεαρότατη ηλικία επηρέασε σημαντικά τις φιλοσοφικές και θρησκευτικές του αντιλήψεις»30. H σχέση του Hahnemann με τον πνευματισμό φαίνεται και στο πιό γνωστό σύγγραμμά του, το «Όργανον», όπου αφιερώνει αρκετά κεφάλαια για να εξυμνήσει τον πατέρα του πνευματισμού ¶ντον Mέσμερ, του οποίου τη θεωρία για το «ζωϊκό μαγνητισμό» πίστευε και εφάρμοζε κι ο ίδιος στην πράξη!31
 

Στον αποκρυφισμό οι ρίζες της Oμοιοπαθητικής

Aντιλαμβανόμαστε απ? όλα αυτά βέβαια ότι η Oμοιοπαθητική έχει τις ρίζες της στον αποκρυφισμό και τον πνευματισμό που σαφώς απορρίπτονται από την Eκκλησία μας. ¶λλωστε και ο ομοιοπαθητικός Mιχάλης Λέφας στο περιοδικό «Διαβάζω» αναφέρει ότι ο βασικός θεραπευτικός νόμος της ομοιοπαθητικής, ο «νόμος των ομοίων», «δέν είναι σωστό να αποδίδεται πρωταρχικά στον Hahnemann», αφού «ο νόμος αυτός εμπεριέχετο στην τέχνη της μαγείας»,32 ενώ στο περιοδικό «Oμοιοπαθητική Iατρική» ο Kώστας Zερβάνος αναφέρει μερικά παραδείγματα ομοιοπαθητικής μαγείας που συμπίπτουν με την ομοιοπαθητική και καταλήγει: «Yπάρχουν και άλλα παραδείγματα λαϊκής ομοιοπαθητικής που στηρίζεται στις αρχές της ομοιοπαθητικής μαγείας?»33. Aντιλαμβάνεται κανείς ότι οι αρχές της ομοιοπαθητικής μαγείας δεν συμβιβάζονται σε καμιά περίπτωση με την ορθόδοξη πίστη και ζωή. 

Ένα άλλο σημαντικό σημείο της θεωρίας της Oμοιοπαθητικής είναι η θεωρία των «μιασμάτων», με την οποία οι ομοιοπαθητικοί προσπαθούν να ερμηνεύσουν τή δημιουργία των διαφόρων ασθενειών. Γι? αυτό το θέμα ο Bυθούλκας αναφέρει απόσπασμα του Kent που λέει ότι: «O άνθρωπος? πλάσθηκε ελεύθερος, πλάσθηκε με τή δυνατότητα να σκέπτεται και να πράττει είτε το καλό είτε το κακό. Για να γίνει λοιπόν επιρρεπής στο ψωρικό μίασμα θάπρεπε να υπάρχει πρωτύτερα στον ανθρώπινο νού μία κατάσταση που θα παρουσίαζε πρόσφορο έδαφος για την προσέλκυση της αρρώστιας, θάπρεπε να υπάρχει η επιθυμία για το λανθασμένο και το κακό. Έτσι ο άνθρωπος με το να σκέπτεται και να επιθυμεί το κακό προετοιμάζει το σώμα να δεχτεί την ασθένεια»34. Aλλού ο Kent αναφέρει: «?η ψυχική και σωματική κατάσταση του ανθρώπου, είναι μία κατάσταση ευαισθησίας (επιδεκτικότητας) στην αρρώστεια με το να θέλει κανείς το κακό? H ανθρώπινη φυλή που ζει σήμερα πάνω στη γή, είναι μόλις καλύτερη από ένα ψυχικά λεπρό? ο καθένας μας είναι ψωρικός? Ένα καινούργιο μόλυσμα έρχεται με κάθε παιδί»35. Eδώ συγχέεται βέβαια το πνευματικό με το φυσικό κακό, πράγμα που έρχεται σε αντίθεση με τη ορθόδοξη παράδοση, κατά την οποία μία σωματική ασθένεια δεν είναι απαραιτήτως αποτέλεσμα μιάς αμαρτωλής σκέψης ή πράξης του ασθενούς. Γιατί, τί θα μπορούσαμε να πούμε για τον Iώβ ή για τόσους αγίους της Eκκλησίας μας που, παρά το ύψος της πνευματικής τους τελειότητος, εταλαιπωρούντο κατ? οικονομίαν Θεού, από πλήθος ασθενειών, επιβεβαιώνοντας τον αποστολικό λόγο «?η γάρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται?» (B΄ κορ. 12, 9);
 

Σωτηριολογικό σύστημα η Oμοιοπαθητική

Kατά την Oμοιοπαθητική τα μιάσματα, ψωρικό, συφιλιδικό και συκοτικό (πού δεν έχουν σχέση με τις αντίστοιχες ασθένειες της κλασσικής ιατρικής) κληρονομούνται, και έτσι το φυσικό και πνευματικό κακό διαιωνίζεται. O Winer δεν διστάζει να πεί ότι: «?η ψώρα είναι μιά συμβολική εκδήλωση του Προπατορικού Aμαρτήματος?»36 ενώ, όπως λέει ο Διαμαντίδης, «δέν υπάρχει τίποτε στον κόσμο που να μπορεί να τροποποιήσει και να βελτιώσει ένα μίασμα εκτός από το ιδιοσυγκρασιακό - ομοιοπαθητικό φάρμακο»37. Έτσι αποκαλύπτεται ότι η Oμοιοπαθητική στο βάθος της είναι όχι απλώς θεραπευτικό αλλά και «σωτηριολογικό σύστημα» για τον άνθρωπο, στο βαθμό που καθίσταται η μόνη ικανή να αντιστρέψει τις συνέπειες, πνευματικές και σωματικές, του προπατορικού αμαρτήματος! O Winer παραθέτει μερικά σχόλια του ομοιοπαθητικού Schwartz, παρμένα από το βιβλίο του Bυθούλκα που αναφέρονται σ? αυτόν τον «βαθύτερο» τρόπο δράσης της Oμοιοπαθητικής ως εξής: «? η Oμοιοπαθητική έχει σχέση όχι μόνο με την σωματική αλλά και με την πνευματική ανάπτυξη του ανθρώπου - το ομοιοπαθητικό φάρμακο πραγματικά σώζει ψυχές με αυτό τον τρόπο. Bοηθά στην καταστροφή του κακού ? H Oμοιοπαθητική βοηθά να ανοίξουν τα ανώτερα κέντρα για να εισρεύσει από εκεί η πνευματική και ουράνια ενέργεια»38. Eπίσης ο Winer θέτοντας την ερώτηση, αν η ομοιοπαθητική είναι ένα τελεολογικό σύστημα για την εξιλέωση του ατόμου από το προπατορικό αμάρτημα, δίνει την απάντηση ότι η Oμοιοπαθητική «μπορεί να είναι ένα μέσο που θα βοηθήσει» τους ανθρώπους «νά διώξουν τα στρώματα της άγνοιας, της τυφλότητας και του εγωϊσμού?» και ότι: «Στην τελική ανάλυση μιά τέλεια και ηθική ζωή μπορεί να είναι ο τελικός στόχος όλων των θεραπειών»39. Bλέπουμε πάλι εδώ την ομοιοπαθητική θεραπεία να επεκτείνεται και στην θεραπεία πνευματικών παθών, όπως είναι ο εγωϊσμός, θεραπεία που για τον ορθόδοξο χριστιανό επιτυγχάνεται διά της μυστηριακής ζωής της Eκκλησίας και όχι βέβαια μέσω του ομοιοπαθητικού φαρμάκου.
 

Mύηση του ομοιοπαθητικού γιατρού

H Oμοιοπαθητική λοιπόν ταυτίζει τον θεραπευτικό με τον πνευματικό νόμο, η παράβαση του οποίου προκαλεί τη νόσο. Γι? αυτό και ο μεγάλος ομοιοπαθητικός Pierre Schmidt, σε συνέδριο της Διεθνούς Ένωσης Oμοιοπαθητικής, λέει για τον ομοιοπαθητικό γιατρό ότι εκτός από το φάρμακο πρέπει να δώσει στον ασθενή ακριβείς οδηγίες «?ως προς την υγιεινή, ηθικής και ψυχικής φύσεως, ώστε να μήν ξαναπέσει στα ίδια σφάλματα που είχε κάνει πρίν, παραβιάζοντας το νόμο και έτσι προκαλώντας τη νόσο του, ή σ? αυτά που είχαν διαπραχθεί από τους προγόνους του ?οραματιζόμαστε έναν εξαγνισμό του ανθρώπινου γένους? ο ομοιοπαθητικός γιατρός που αξίζει το όνομα αυτό, πρέπει να είναι ένας συνθετικός σοφός και συγχρόνως ένας πνευματικά μυημένος. Λοιπόν, τί μας έχουν διδάξει η σοφία των αιώνων και η θρησκεία όλων των ανθρώπων; Ότι ο περιορισμός των επιθυμιών?, η υποκατάσταση ή η μετουσίωση των παθών, ο διαλογισμός?, είναι οι πιό σίγουροι τρόποι για να λάβει κανείς τη χαρά της ανάπτυξης και της τέλειας υγείας? Xρειάζεται εκπαίδευση του ασθενούς, ώστε να αντιληφθεί την αναγκαιότητα της ευθυγράμμισής του με τις ιερές εντολές του νόμου? Mπορείτε να πείτε ότι ο γιατρός δεν χρειάζεται να δίνει μαθήματα? Bιολογικής Mεταφυσικής στον ασθενή που ζητάει βοήθεια, αλλά εδώ έγκειται η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον αλλοπαθητικό που θεραπεύει το υλικό σώμα, αυτό που απορρίπτεται με το θάνατο και στον ομοιοπαθητικό που τρέφει αυτό που ζει και υποφέρει, αυτό το κάτι που καμιά επιστήμη δεν έχει ακόμη προσδιορίσει, τον ίδιο το ζώντα άνθρωπο. Aνανεώστε τους εαυτούς σας, αναζωογονήστε τους ασθενείς σας, αποδεσμεύστε τον άνθρωπο από το χρόνιο μίασμα, απελευθερώστε τον με την Oμοιοπαθητική, με τη καθαρή Oμοιοπαθητική, από αυτήν την καταστροφή που αποκαλούμε ψώρα, κάντε τον κατάλληλο για την «Kλίμακα του Θεού»40.
 

Λήψη ιστορικού = εξομολόγηση

Eίναι σαφές λοιπόν ότι η Oμοιοπαθητική προσπαθεί να «λυτρώσει» τον άνθρωπο και ως πρωταρχικό στόχο της έχει την ψυχή του αρρώστου και όχι το σώμα του. ¶λλωστε η ομοιοπαθητική θεραπεία προχωρεί από «?τήν ψυχή προς το νού και το σώμα»41. O Bυθούλκας αναφέρεται στη λήψη του ομοιοπαθητικού ιστορικού με τον όρο «εξομολόγηση»42, ενώ δεν διστάζει να πεί ότι την Oμοιοπαθητική κυρίως την ενδιαφέρουν αυτά που «στή χριστιανική αντίληψη θεωρούνται σαν βαθιά, σκοτεινά αμαρτήματα?»43.
 

«Kάρμα» και Oμοιοπαθητική

Aξιοσημείωτη είναι και η αναφορά που κάνει στον ινδουϊστικό νόμο του «κάρμα» σε σχέση με την ομοιοπαθητική θεραπεία44.
Έτσι, εκτός απ? την ολιστική θεώρηση του κόσμου, τα πνευματιστικά, αλχημιστικά και μαγικά στοιχεία που περιέχει, η Oμοιοπαθητική δίνει το ομοιοπαθητικό φάρμακο, που αντιπροσωπεύει το «θείο στοιχείο», για ν? αποκαταστήσει τη ροή της θείας ουσίας του ανθρώπου και ο ομοιοπαθητικός γιατρός αναλαμβάνει το ρόλο του μεσάζοντος που οδηγεί τον άνθρωπο στην απολύτρωση από το προπατορικό αμάρτημα καθώς και από το φυσικό και πνευματικό κακό. Eμείς όμως γνωρίζουμε ως χριστιανοί ότι η Eκκλησία είναι εκείνη που μπορεί να λυτρώσει τον άνθρωπο από το προπατορικό αμάρτημα και το πνευματικό κακό και να αποκαταστήσει τη σχέση Θεού και ανθρώπου, μέσα όμως από την μέθεξη των ακτίστων ενεργειών του Θεού από τον άνθρωπο45 και όχι μέσα από μιά ψευδή ταύτιση της ουσίας τους.
Πρίν κλείσουμε το μεγάλο αυτό θέμα, το οποίο σίγουρα δεν εξαντλείται στο πλαίσιο μιάς σύντομης μελέτης, η οποία κυρίως φιλοδοξεί να θέσει το ζήτημα και να δώσει αφορμές για προβληματισμό, θα θέλαμε να αναφερθούμε πολύ σύντομα σε τρείς ακόμη πλευρές του:
α) στα αίτια διαδόσεως μεθόδων όπως η Oμοιοπαθητική,
β) στο πώς ερμηνεύεται η δράση του ομοιοπαθητικού «φαρμάκου» στις περιπτώσεις που βλέπουμε να υπάρχει θεραπευτικό αποτέλεσμα καί
γ) στο εάν είναι πράγματι ακίνδυνο το ομοιοπαθητικό «φάρμακο», όπως ισχυρίζονται οι υποστηρικτές του.

Eπ? αυτών παρατηρούμε τα εξής:
 

α) Aίτια διαδόσεως των λεγομένων εναλλακτικών θεραπειών.

Δεν είναι άμοιροι της ευθύνης για την εξάπλωση των «εναλλακτικών θεραπειών» κάποιοι κακοί εκπρόσωποι της κλασσικής Iατρικής. Mε την πολυφαρμακία,46 και την απρόσωπη αντιμετώπιση του ασθενούς από το γιατρό σε πολλές περιπτώσεις. Aυτές όμως οι καταστάσεις, που σίγουρα πρέπει να διορθωθούν, οφείλονται κυρίως στη μή σωστή άσκηση της ιατρικής. Πολλοί κλασσικοί γιατροί δεν έχουν την υπομονή να πάρουν ένα εκτενές ιστορικό, το οποίον αποτελεί τη βασικότερη προϋπόθεση για την ορθή διάγνωση. Eξ άλλου η σωστή ψυχική επικοινωνία γιατρού - αρρώστου ασκεί αφ? εαυτής θεραπευτικό αποτέλεσμα, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις των χρονίων ψυχοσωματικών ασθενειών.
Πάντως η εξάπλωση των λεγομένων εναλλακτικών θεραπειών (Oμοιοπαθητική κ.ά.) δεν είναι άσχετη και προς την εν γένει διάδοση των αιρέσεων της Nέας Eποχής και προς το πνεύμα της πλάνης και της συγχύσεως που καλλιεργείται στην εποχή μας.
 

β) Eρμηνεία της δράσεως του ομοιοπαθητικού «φαρμάκου».

Στις περιπτώσεις που το «ομοιοπαθητικό φάρμακο» έχει αποτελέσματα, αυτά θα πρέπει να αποδοθούν κυρίως στη δράση του εικονικού φαρμάκου (Placebo)47.
Δεν είναι σωστό αυτό που λένε μερικοί ότι αυτό που μας ενδιαφέρει είναι μόνο το θεραπευτικό αποτέλεσμα. Mήν ξεχνούμε ότι και στο χώρο της μαγείας έχουμε «θεραπείες»48, όπως και στο χώρο των λεγομένων χαρισματικών προτεσταντών κ.ά. «Θεραπείες» έχουμε και με την εξωφρενική ουροθεραπεία49.
Oι θεραπείες όμως αυτές είναι συνήθως προσωρινές. H αρρώστεια μετά χτυπά κάπου αλλού. Eξ άλλου, από την Aγία Γραφή και από την Oρθόδοξη παράδοσή μας, γνωρίζουμε ότι ο πονηρός μπορεί να θεραπεύσει το σώμα, για να κερδίσει την ψυχή του ανθρώπου. Δεν θα πρέπει λοιπόν να αποκλείσουμε και το δαιμονικό στοιχείο στις «θεραπείες», ιδιαίτερα όταν αυτές ασκούνται σε συσχετισμό με πρακτικές ανατολικής προελεύσεως.
Πάντως οι εναλλακτικές θεραπείες «πιάνουν» κυρίως σε περιπτώσεις ασθενειών ψυχοσωματικής αιτιολογίας, ενώ στα οξέα περιστατικά «σηκώνουν τα χέρια ψηλά»― δεν έχουν πρόταση για την αντιμετώπισή τους.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο μακαριστός π. Aντώνιος Aλεβιζόπουλος ―μέχρι της κοιμήσεώς του Γραμματεύς της Συνοδικής Eπιτροπής επί των Aιρέσεων και συντονιστής της αντιαιρετικής προσπαθείας σε διορθόδοξο επίπεδο, πραγματική αυθεντία στα ζητήματα των αιρέσεων―- πραγματεύεται το θέμα «Oμοιοπαθητική» εντάσσοντάς το στο ευρύτερο κεφάλαιο που επιγράφεται «Aλχημεία».50
Πράγματι οι λεγόμενες Eναλλακτικές Θεραπείες δεν είναι άλλο από την επάνοδο του αρχαίου γιατρού-μάγου στη ζωή των συγχρόνων κοινωνιών.51
 

γ) Eίναι ακίνδυνα το ομοιοπαθητικά «φαρμάκα»;

Tο ομοιοπαθητικό φάρμακο στις συνήθεις αραιώσεις που δίνεται, δεν περιέχει πρακτικώς σχεδόν ούτε μόριο της αρχικής ουσίας52. Oπότε δεν είναι δυνατόν να έχει παρενέργειες, αφού είναι κατά το κοινώς λεγόμενον «νεράκι κοπανιστό».
Έχουμε όμως και την περίπτωση των λεγομένων «νοσωδών ομοιοπαθητικών φαρμάκων» (nosodes), που παρασκευάζονται από καρκινωματώδεις ιστούς, υγρό φυματιωδών σπηλαίων, συφιλιδικά εκκρίματα, εκκρίματα γονοκοκκικής ουρηθρίτιδος κ.λπ.53 Tα «φάρμακα» αυτά είναι δυνητικώς επικίνδυνα για την υγεία αυτών που τα χρησιμοποιούν και αντιβαίνουν στην ιατρική ηθική και δεοντολογία.
Eκεί όμως όπου τα περί ακινδυνότητος του ομοιοπαθητικού «φαρμάκου» δεν ισχύουν καθόλου, είναι η περίπτωση κατά την οποία ασθενείς που πάσχουν από σοβαρές αρρώστειες εγκαταλείπουν τη θεραπεία που έκαναν στο πλαίσιο της κλασσικής ιατρικής για να ακολουθήσουν κάποια «εναλλακτική θεραπευτική μέθοδο» (Oμοιοπαθητική κ.ά.). Σε πολλές περιπτώσεις η πορεία της ασθενείας των ανθρώπων αυτών, όταν πλέον διαπιστώσουν το λάθος τους και επιστρέψουν στην κλασσική θεραπεία που εφήρμοζαν, έχει γίνει πλέον μή αναστρέψιμη και η ευθύνη γι? αυτό βαρύνει τις «εναλλακτικές θεραπείες».54
 


ΣΧΟΛΙΟ ΑΠΟ ΤΟ 
"ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ "

Η παρούσα αναδημοσίευση ήταν αναγκαία διότι εξ ενός σχολίου κάποιου αναγνώστη, άθελά μας προκαλέσαμε στον  στον κόσμο που μας διαβάζει και μας εμπιστεύεται   μια παροδική  "σύγχυση" γύρω απο αυτό το θέμα .Φυσικά όταν καταλάβαμε περί τίνος επρόκειτο αμέσως τρέξαμε να επανορθώσουμε .Για την πλάνη της ομοιοπαθητικής και τους "ορθόδοξους" υποστηρικτές της θα συνεχίσουμε και αν χρειαστεί θα αποκαλύψουμε  ποιούς εννοούμε και ποιοί κρύβονται πίσω τους.
Δεν θα  "ρίξουμε νερό στο κρασί μας" μόνο και μόνο για να γίνουμε αρεστοί σε μερικούς που ντύθηκαν το πανωφόρι του αγωνιστή Ορθοδόξου και με αυτό προωθούν τα ψεύδη  και τις κακοδοξίες της "Νέας Εποχής", την οποία για αντιπερισπασμό ή για να ρίξουν "στάχτη στα μάτια", δήθεν καταγγέλλουν
ΠΡΟΣΟΧΗ! Τα επιχειρήματα ότι δήθεν ο τάδε Άγιος  ή ο τάδε γέροντας συνέστηναν ή υποστήριζαν την ομοιοπαθητική είναι φευδεπίγραφα και οι παραπομπές σε Ρωσικά κυρίως κείμενα τα οποία έχουμε ήδη μεταφράσει είναι παραπλανητικές  και αναξιόπιστες . 
Αν κάποιος απο τους Αγίους μας είχε προτείνει σε κάποιον να χρησιμοποιήσει για την θεραπεία του ένα βότανο ή ένα αφέψημα αυτό τον καθιστά και οπαδό της ομοιοπαθητικής;
Κάποτε ο Όσιος Γέρων Πορφύριος είχε συστήσει σε συγγενικό μου πρόσωπο να πίνει τον ζωμό απο ένα φυτό για να αντιμετωπίσει κάποιο νεφρολογικό πρόβλημα.Μήπως ο Άγιος αυτός Γέροντας ήταν ομοιοπαθητικός "θεραπευτής";
Ακόμα και η επιστήμη της φαρμακολογίας βασίζεται στην παρασκευή των φαρμάκων απο  διάφορα φυτά χωρίς να αναγνωρίζει ούτε κατ΄ελάχιστο την ομοιοπαθητική.
Το κόλπο της "Νέας Εποχής" είναι αυτό που ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης μας προέτρεπε να αποφεύγουμε  δηλαδή "την μίξη των αμίκτων".Δυστυχώς ακόμα και τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη τον έκαναν "ομοιοπαθητικό" οι κύκλοι  των "ορθοδόξων" ομοιοπαθητικών.
Προσέξτε διότι το βασικό τους τέχνασμα είναι να χρησιμοποιούν  αποσπάσματα απο κείμενα ή λόγους Αγίων της Εκκλησίας μας,τα οποία φυσικά έχουν επιλέξει ειδικά ώστε σε συνδυασμό με τον "κατάλληλο" σχολιασμό ή την  παρερμηνεία, να παρασύρουν τον απλό αναγνώστη που δεν θα ασχοληθεί επισταμένως ή δεν θα μπεί στον κόπο να τους προκαλέσει σε μια περαιτέρω ανάλυση και τεκμηρίωση .Άλλο ένα πονηρό και ενδεικτικό των προθέσεών τους τέχνασμα είναι η παραπληροφόρηση.Έτσι π.χ με δυό κουβέντες λένε ότι  "ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης ευλόγησε δήθεν την ομοιοπαθητική παρευρισκόμενος στα εγκαίνια κάποιου ομοιπαθητικού νοσοκομείου" .Ας μας δώσουν ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΑ  στοιχεία και όχι φήμες ή παραπλανητικές ειδήσεις  μη ορθοδόξων  εντύπων εκείνης της εποχής.Αν για παράδειγμα  επικαλεσθούμε εφημερίδες όπως το"ΕΘΝΟΣ" , την "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" κ.α

 ως  πηγές για την αξιολόγηση του μακαριστού π.Αντωνίου Αλεβιζόπουλου και υιοθετήσουμε  αυτά που  εκ των υστέρων απεδείχθησαν χαλκευμένα ψεύδη,τότε  θα καταλήξουμε στο εσφαλμένο  συμπέρασμα ότι αυτός ο αγωνιστής της Ορθοδοξίας  ήταν συνεργάτης των Ναζί (πράγμα που και λογω ηλικίας ήταν αδύνατο).
Φαντασθείτε να θεωρήσουμε ως  ωφέλιμη θεολογική πηγή  την άθλια ανάμιξη  των "αμίκτων"  που επιχειρεί τα τελευταία χρόνια ο περιβόητος Λιακόπουλος μέσω των βιβλίων του στα οποία δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει ακόμα και τον Όσιο Γέροντα Παϊσιο .

Άλλο ένα παράδειγμα διαστροφής της αληθείας μέσω της επιλεκτικής παράθεσης  αποσπασμάτων και του  "ειδικού" σχολιασμού τους,είναι και σύμπασα η αντίχριστη επιχειρηματολογία των Ελλήνων νεο-ειδωλολατρών και νεο-παγανιστών.Πόσα αισχρά έχουν γραφεί για τα Θεόπνευστα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης;Ποιός όμως έχει διαβάσει τις εμπεριστατωμένες αναιρέσεις αυτών των αισχίστων ψευδολογιών;
Επειδή ως λαός είμαστε  πιστοί μεν αλλά ακατήχητοι ,είναι απαραίτητο ειδικά σήμερα να μήν "καταπίνουμε αμάσητη"  την τροφή που  μας προσφέρουν  ως "πνευματική" οι κάθε είδους "περίεργοι" εξωεκκλησιαστικοί ή ενδοεκκλησιαστικοί κύκλοι.
Ας αφουγκραστούμε  τον ελαφρύ αναστεναγμό της ψυχής μας, η οποία μετά το Άγιο Βάπτισμα δυσανασχετεί όταν πλησιάζει το κακό.Να  παρακαλούμε λοιπόν τον Πανάγιο Θεό να μας δυναμώσει αυτή την "εσωτερική" ακοή και να μας προστατεύει απο τις πλάνες του πονηρού που δυστυχώς επληθύνθησαν στις μέρες μας .

ΠΡΟΣΟΧΗ  ΛΟΙΠΟΝ  ΔΙΟΤΙ  ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ  ΕΙΝΑΙ ΠΟΝΗΡΟΙ. "ΟΤΙ ΛΑΜΠΕΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΧΡΥΣΟΣ"




0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλιά σας είναι ευπρόσδεκτα όταν διατυπώνονται με ευπρέπεια και ευγένεια.